Hey iedereen!
Officieel mijn allerlaatste blogbericht. Mijn allereerste was ook vanuit België en met deze behoud ik de symmetrie wat.
Ondertussen zou ik al een week in België moeten zijn, maar de sneeuw heeft ervoor gezorgd dat het nog "maar" (potverdekke, hier vliegt de tijd ook al zo snel voorbij!) mijn 6e dag is. Vorige week zaterdag, helemaal gepakt en gezakt, heb ik nog genoten van een ontbijt met mijn twee lieve Hongaarse vriendinnetjes Zsuzsa en Evi. Ze namen de stress wat weg en ik was triest en dolgelukkig tegelijkertijd toen ik de taxi instapte naar de luchthaven. Het was wat aan sneeuwen, wat het vertrek nog idyllischer maakte. Ik was te vroeg op de luchthaven en ik kon zelfs nog niet inchecken. Gelukkig ben ik de spontaniteit zelve en maakte ik meteen vriendjes met een ouder Hongaars koppel. Eindelijk ingecheckt, zonder problemen door de controle, nog wat door de tax free shop gewandeld en geparkeerd op een comfortabel zeteltje voor de vertrekgate. Naast mij zat een Hongaarse man die die ochtend naar Treviso had moeten vertrekken. Gepland vertrekuur: 6u30. Tijd van ontmoeting: 14u. Het was een ontzettend interessante man en de minuten tikten weg in mijn voordeel. Tot ik plotseling een mededeling door de microfoon hoorde: Due to the exceptional bad weather conditions, Ferihegy Budapest National Airport will be closed till 4 pm. Thank you for your understanding. Met een beetje vertraging kon ik nog wel leven, ik ben dat immers al gewoon. Deze zomer heb ik 12u gewacht op mijn trein in Londen, mijn vliegtuig is nooit op tijd en dan heb ik nog niets gezegd over mijn nmbs-ervaringen. Optimisme nog altijd aanwezig... tot de boodschap "cancelled" bij mij vlucht verscheen. De eerste moment een shock maar het heeft geen zin om te treuren en je kan maar beter meteen gaan vechten voor een plaatsje op het eerstvolgende vliegtuig naar Charleroi. In mijn geval was dat twee dagen later. Gelukkig had ik de schitterende ingeving om naar Eindhoven te vliegen en dat kon de volgende dag om 10u zelfs al! Night at Budapest airport dus. Ik had gezelschap van een Franstalige landgenoot en een hopelijk Roemeens meisje die ik snel eens opgebeurd had. En ik had mijn koffers bij me, dus ik kon mijn breiwerkje voortzetten gedurende de nacht (eergisteren heb ik mijn sjaal afgewerkt. Helaas heb ik kapitale fout gemaakt, waardoor mijn creatie de conventionele vorm van een sjaal niet bepaald benadert. Volgende keer beter. nvdr.) Het was een lange nacht, het vliegtuig had er nog eens een uur vertraging bovenop maar ik ben kunnen vertrekken! 29 uur ben ik onderweg geweest, maar het was het allemaal waard. Ik merk elke dag meerdere malen welke kleine dingen ik hier gemist heb. Het voelt goed om terug thuis te zijn. En de kerststress bij ons mama neem ik er met plezier bij! (Mama, je moet het niet ontkennen! Maar je weet dat ik je graag zie hé ;-))
Ik wens iedereen oprecht een zalig kerstfeest. Geniet van de feestdis, laat je maar eens gaan. Het leven is veel te kort om er niet van te genieten. Arm of rijk, jong of oud, lelijk of mooi: iedereen heeft de kans om er het beste van te maken in elke situatie. Grijp die kans!
Een laatste dikke PUSZI!
Leentje
zaterdag 25 december 2010
donderdag 16 december 2010
Doemdagklok: nog 48u
De titel zegt alles: ik heb hier nog 48u voor ik het land voor een tijdje vaarwel zeg. Het is hier goed geweest, maar nu heb ik eventjes genoeg van Hongarije voor een tijdje. In totaal zal ik hier ongeveer 23 weken dit jaar gespendeerd hebben, bijna de helft van het jaar. Geef me nu maar België! In februari trek ik alweer een weekje naar Frankrijk om me volledig te laten gaan op de stralend witte pistes, maar soit :-)
Eventjes toch tijd maken voor een ode aan het Hongaarse puntensysteem. Tot nu toe heb ik al van 6 vakken mijn punten gekregen: stuk voor stuk een mooie 5! (wat overeenkomt met het maximum, excellent in erasmustermen) Op de laatste is het nog even wachten, maar dat wordt naar alle waarschijnlijkheid maar een 4... ;-)
En na examens volgt er traditiegewijs... FIESTA! Helaas gecombineerd met afscheid nemen en de obligate traantjes, maar ik blijf positief! Straks nog eens goed alles eruit schaatsen op het dak van het shoppingcenter en daarna een leuke (en lange) avond met de Nederlandssprekende Hongaren (en ja hoor, die zijn hier met hopen!) Morgen die nacht uitzweten in de baden en nog een concertje meepikken en finito!
Voor alle andere erasmussers heb ik nog een boodschap: GENIET van die laatste dagen. Het is zeker en vast voor jullie ook moeilijk geweest op meerdere momenten, maar ik ben er zeker van dat het een onvergetelijke ervaring is voor ieder van ons. We hebben een fantastische kans gekregen die ze ons nooit meer kunnen afpakken. We hebben er stuk voor stuk van genoten, van de ene dag al wat meer dan de andere. Het is een periode in mijn leven die ik nooit vergeet en ik wens jullie hetzelfde toe.
Aangezien er heel veel sneeuw verwacht wordt dit weekend, laat ik zeker nog weten wanneer ik thuis ben. En niet liegen, jullie zijn allemaal bezorgd om mij ;-)
Sok puszi!
Leentje
Eventjes toch tijd maken voor een ode aan het Hongaarse puntensysteem. Tot nu toe heb ik al van 6 vakken mijn punten gekregen: stuk voor stuk een mooie 5! (wat overeenkomt met het maximum, excellent in erasmustermen) Op de laatste is het nog even wachten, maar dat wordt naar alle waarschijnlijkheid maar een 4... ;-)
En na examens volgt er traditiegewijs... FIESTA! Helaas gecombineerd met afscheid nemen en de obligate traantjes, maar ik blijf positief! Straks nog eens goed alles eruit schaatsen op het dak van het shoppingcenter en daarna een leuke (en lange) avond met de Nederlandssprekende Hongaren (en ja hoor, die zijn hier met hopen!) Morgen die nacht uitzweten in de baden en nog een concertje meepikken en finito!
Voor alle andere erasmussers heb ik nog een boodschap: GENIET van die laatste dagen. Het is zeker en vast voor jullie ook moeilijk geweest op meerdere momenten, maar ik ben er zeker van dat het een onvergetelijke ervaring is voor ieder van ons. We hebben een fantastische kans gekregen die ze ons nooit meer kunnen afpakken. We hebben er stuk voor stuk van genoten, van de ene dag al wat meer dan de andere. Het is een periode in mijn leven die ik nooit vergeet en ik wens jullie hetzelfde toe.
Aangezien er heel veel sneeuw verwacht wordt dit weekend, laat ik zeker nog weten wanneer ik thuis ben. En niet liegen, jullie zijn allemaal bezorgd om mij ;-)
Sok puszi!
Leentje
maandag 13 december 2010
Laatste week
Mijn laatste week is ingegaan. Ja, ik val in herhaling maar de tijd vliegt gewoonweg zó ontzettend hard!
Vanavond eerste afscheidsdrink...
Gisteren heb ik samen met twee Hongaarse vriendinnen Zsuzsa en Évi een groep Hollandse scholieren rondgeleid in Budapest. Ik had verwacht om een bende lelijke, ongeïnteresseerde, brutale en lastige tieners voor mijn neus geschoteld te krijgen. Maar niets was minder waar! Het was ontzettend koud, maar wel heel leuk. En ik heb er een onverwacht zakcentje aan overgehouden. Mijn budget voor Kerstmis is zonet opgetrokken dus! :-)
Vanavond eerste afscheidsdrink...
Gisteren heb ik samen met twee Hongaarse vriendinnen Zsuzsa en Évi een groep Hollandse scholieren rondgeleid in Budapest. Ik had verwacht om een bende lelijke, ongeïnteresseerde, brutale en lastige tieners voor mijn neus geschoteld te krijgen. Maar niets was minder waar! Het was ontzettend koud, maar wel heel leuk. En ik heb er een onverwacht zakcentje aan overgehouden. Mijn budget voor Kerstmis is zonet opgetrokken dus! :-)
zaterdag 11 december 2010
Tijd te kort
Is het niet vaak zo dat je pas op het einde de leukste plekken, mensen, evenementen ontdekt? Wel, bij mij is dit blijkbaar wel het geval.
Vandaag is officieel mijn allerlaatste erasmusweek in Budapest ingezet. En net als de voorbije week, zal deze ook snel weer om zijn! Maar dat staat gelukkig wel nog gelijk aan zoveel mogelijk genieten! Gisteren zijn we eraan begonnen met een stevig feestje hier en daar na een lange Nederlandse studiedag op de universiteit. Boeiend, dat wel, maar ontspanning was toch wel nodig. Vandaag is het helaas een minder stevige dag...Maar ik heb nog altijd warme thee, mijn breiwerkje en Six Feet Under om me erdoor te loodsen. (niet dat ik dat erg vind, integendeel) En ondertussen dwarrelen de sneeuwvlokjes lustig om het helemaal cosy te maken.
Vandaag dus rusten want morgen staat er wél weer een stevig dagje op programma! Eerst een rondleiding geven aan leeftijdsgenoten uit Leeuwarden en in de namiddag/avond hardcore koekjesbak en games evening met Kayla! Maandag heb ik mijn afscheidsdrink met de universiteit al, van dinsdag tot donderdag examen en om af te sluiten klinkt schaatsen, pannenkoeken, baden, concert, film allemaal zo slecht niet, nietwaar?
Straks heb ik nog tijd te kort, help!
Vandaag is officieel mijn allerlaatste erasmusweek in Budapest ingezet. En net als de voorbije week, zal deze ook snel weer om zijn! Maar dat staat gelukkig wel nog gelijk aan zoveel mogelijk genieten! Gisteren zijn we eraan begonnen met een stevig feestje hier en daar na een lange Nederlandse studiedag op de universiteit. Boeiend, dat wel, maar ontspanning was toch wel nodig. Vandaag is het helaas een minder stevige dag...Maar ik heb nog altijd warme thee, mijn breiwerkje en Six Feet Under om me erdoor te loodsen. (niet dat ik dat erg vind, integendeel) En ondertussen dwarrelen de sneeuwvlokjes lustig om het helemaal cosy te maken.
Vandaag dus rusten want morgen staat er wél weer een stevig dagje op programma! Eerst een rondleiding geven aan leeftijdsgenoten uit Leeuwarden en in de namiddag/avond hardcore koekjesbak en games evening met Kayla! Maandag heb ik mijn afscheidsdrink met de universiteit al, van dinsdag tot donderdag examen en om af te sluiten klinkt schaatsen, pannenkoeken, baden, concert, film allemaal zo slecht niet, nietwaar?
Straks heb ik nog tijd te kort, help!
maandag 6 december 2010
Wenen, de triquel
In totaal zal ik 15 weken in Budapest hebben gewoond, met een onderbreking van 1 week terug in België. En in die 15 weken ben ik maar liefst 3 keer naar Wenen gespoord. Gisteren was helaas mijn laatste dag in Wenen. Voor 2010 dan toch...
Drie seizoenen in Wien
In september had ik het geluk om vergezeld te zijn door een stralende zon en Thomas. Ik werd onmiddellijk verliefd op de stad. In november was de herfst en de koude al aanwezig en was papa bij me. De liefde was er nog steeds, maar er ontbrak iets. (Het was een zondag en alles was gesloten, buiten de toeristenshops. En ik was bovendien zéér moe. Misschien had dat er iets mee te maken...) En in december mocht ik een prachtig sneeuwtapijt aanschouwen, een stad helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. Ik ben samen met de Franse Véra naar Wenen gereisd, maar de meeste tijd heb ik toch met de Weense Anne doorgebracht. Ik had namelijk een sofa in haar appartementje aangevraagd om me nachtjes op neer te vleien. De goedheid zelve als ze is, stond ze dat met plezier toe.
Ode aan Anne
Vergeet alle übergastvrije mensen in de hele wereld die je kent, Anne overtreft ze stuk voor stuk. Ze is zo lief, oprecht, spontaan, gastvrij, vrijgevig, zorgzaam en heeft een gouden hart van minstens 21 karaat. En misschien is dit alles zelfs nog een understatement. Ja, ik heb echt een ultrageweldig weekend gehad, lieve lezertjes!
Vrijdag heb ik eerst mijn spullen bij haar afgedropt en hebben we nog wat gezellig bijgekletst bij een theetje of twee. Dan was het tijd om de stad in te trekken, de sneeuw en mijn koude voeten riepen ons. De missie van de middag: een paar warme en gemakkelijke schoenen voor Leen vinden. De zoektocht was aartsmoeilijk want mijn voetmaat werkte niet bepaald mee. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor de namaakversie van Uggs, een paar Skechers van €50. Hoera! Aangezien we allebei niet veel uurtjes slaap hadden gehad, maakten we nog een uitgebreide stop bij Mc Donald's... voor een koffie, jawel! (Starbucks zat vol, nvdr.) Nog even boodschappen doen voor de koekjesbak van zaterdag en op naar de talrijke kerstmarkten! Winkeltjes in en uit, kraampjes hier en daar, een punch van tijd tot tijd en terug naar haar geweldige crib. Véra en twee vrienden van haar vergezelden ons, gezellig. Geslaagde dag 1 was een feit!
Zaterdag ging de wekker wéér vroeg af. Om 8u20 zaten we immers al op de bus richting Hadersfeld, een bergdorpje net buiten Wenen waar Anne's ouders wonen. Een comfortabele busrit en drie km stappen in de sneeuw later, ontdekte ik waar ze haar geweldigheid vandaan heeft. Haar vader is Nederlander en haar moeder heeft de taal ook geleerd. Een conversatie in het Nederlands in een ondergesneeuwd Oostenrijks dorpje, geweldig! Na de heerlijke soep en hoofdgerecht sprongen we weer de bus op naar Wenen. Er stond immers een koekjesbak op het programma! Hmm, het werd een heerlijke middag :-) Uiteraard heb ik bewijsstukken meegenomen naar Budapest... In de avond kwam Véra nog langs, hebben we geregenwormd en heb ik eindelijk leren breien. Na mijn erasmus ben ik helemaal klaargestoomd voor het échte leven. Ik word later de beste huismoeder ooit :-)
Zondag konden we gelukkig uitslapen, hoera! Het vroor de pannen van de daken maar we hebben het gelukkig gehaald tot het appartement waar Véra met haar vrienden verbleef. Gezellig gebruncht met overheerlijk brood en dito confituur. Tijd voor Schönbrunn in de sneeuw! Hmm, het was prachtig! Nog gauw een gluhwein op de kerstmarkt meegepikt en dan moesten we al terug want Véra en ik moesten de trein terug op naar Budapest.
Terecht één van de beste herinneringen aan mijn erasmusperiode.
Toen ik deze morgen opstond, was er gelukkig ook voor mij een Sinterklaascadeautje! Ons mama had een geheimzinnige doos meegegeven waar allerlei lekkernijen inzaten. Dank je wel, Sinterklaas! Straks is er nog een sinterklaasfeestje op de universiteit om het helemaal compleet te maken.
Vandaag is ook de voorlaatste week begonnen, de tijd vliegt nog altijd. Er staat nog veel op het programma, tijd om te vervelen zal zéér beperkt zijn!
Drie seizoenen in Wien
In september had ik het geluk om vergezeld te zijn door een stralende zon en Thomas. Ik werd onmiddellijk verliefd op de stad. In november was de herfst en de koude al aanwezig en was papa bij me. De liefde was er nog steeds, maar er ontbrak iets. (Het was een zondag en alles was gesloten, buiten de toeristenshops. En ik was bovendien zéér moe. Misschien had dat er iets mee te maken...) En in december mocht ik een prachtig sneeuwtapijt aanschouwen, een stad helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. Ik ben samen met de Franse Véra naar Wenen gereisd, maar de meeste tijd heb ik toch met de Weense Anne doorgebracht. Ik had namelijk een sofa in haar appartementje aangevraagd om me nachtjes op neer te vleien. De goedheid zelve als ze is, stond ze dat met plezier toe.
Ode aan Anne
Vergeet alle übergastvrije mensen in de hele wereld die je kent, Anne overtreft ze stuk voor stuk. Ze is zo lief, oprecht, spontaan, gastvrij, vrijgevig, zorgzaam en heeft een gouden hart van minstens 21 karaat. En misschien is dit alles zelfs nog een understatement. Ja, ik heb echt een ultrageweldig weekend gehad, lieve lezertjes!
Vrijdag heb ik eerst mijn spullen bij haar afgedropt en hebben we nog wat gezellig bijgekletst bij een theetje of twee. Dan was het tijd om de stad in te trekken, de sneeuw en mijn koude voeten riepen ons. De missie van de middag: een paar warme en gemakkelijke schoenen voor Leen vinden. De zoektocht was aartsmoeilijk want mijn voetmaat werkte niet bepaald mee. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor de namaakversie van Uggs, een paar Skechers van €50. Hoera! Aangezien we allebei niet veel uurtjes slaap hadden gehad, maakten we nog een uitgebreide stop bij Mc Donald's... voor een koffie, jawel! (Starbucks zat vol, nvdr.) Nog even boodschappen doen voor de koekjesbak van zaterdag en op naar de talrijke kerstmarkten! Winkeltjes in en uit, kraampjes hier en daar, een punch van tijd tot tijd en terug naar haar geweldige crib. Véra en twee vrienden van haar vergezelden ons, gezellig. Geslaagde dag 1 was een feit!
Zaterdag ging de wekker wéér vroeg af. Om 8u20 zaten we immers al op de bus richting Hadersfeld, een bergdorpje net buiten Wenen waar Anne's ouders wonen. Een comfortabele busrit en drie km stappen in de sneeuw later, ontdekte ik waar ze haar geweldigheid vandaan heeft. Haar vader is Nederlander en haar moeder heeft de taal ook geleerd. Een conversatie in het Nederlands in een ondergesneeuwd Oostenrijks dorpje, geweldig! Na de heerlijke soep en hoofdgerecht sprongen we weer de bus op naar Wenen. Er stond immers een koekjesbak op het programma! Hmm, het werd een heerlijke middag :-) Uiteraard heb ik bewijsstukken meegenomen naar Budapest... In de avond kwam Véra nog langs, hebben we geregenwormd en heb ik eindelijk leren breien. Na mijn erasmus ben ik helemaal klaargestoomd voor het échte leven. Ik word later de beste huismoeder ooit :-)
Zondag konden we gelukkig uitslapen, hoera! Het vroor de pannen van de daken maar we hebben het gelukkig gehaald tot het appartement waar Véra met haar vrienden verbleef. Gezellig gebruncht met overheerlijk brood en dito confituur. Tijd voor Schönbrunn in de sneeuw! Hmm, het was prachtig! Nog gauw een gluhwein op de kerstmarkt meegepikt en dan moesten we al terug want Véra en ik moesten de trein terug op naar Budapest.
Terecht één van de beste herinneringen aan mijn erasmusperiode.
Toen ik deze morgen opstond, was er gelukkig ook voor mij een Sinterklaascadeautje! Ons mama had een geheimzinnige doos meegegeven waar allerlei lekkernijen inzaten. Dank je wel, Sinterklaas! Straks is er nog een sinterklaasfeestje op de universiteit om het helemaal compleet te maken.
Vandaag is ook de voorlaatste week begonnen, de tijd vliegt nog altijd. Er staat nog veel op het programma, tijd om te vervelen zal zéér beperkt zijn!
dinsdag 30 november 2010
Nog slechts één dagje te gaan voor we de laatste maand van het jaar induiken. En dat is om verschillende redenen een hele leuke.
-Gisteren ben ik begonnen met mijn adventskalender. Elke dag tot Kerstmis een chocolaatje dus!
-Vrijdag tot zondag vertoef ik in Wenen om de wintersfeer volledig op te slorpen. Anne, de vriendin waar ik bij logeer, bakt elk weekend vóór Kerstmis cookies and cake. Lucky me!
-Maandag komt de Sint. En ook hier gaat het niet ongemerkt voorbij: Leen wil er met haar Hongaarse klasgenootjes een leuk feestje van maken!
-De kans op sneeuw wordt reëler met de dag. Hier is er al wat gevallen maar helaas weer gesmolten. Morgen is er een nieuwe dag met dwarrelende sneeuw in Budapest! Helaas beschikt Leen (nóg) niet over het geschikte paar schoenen. Maar in Wenen hebben ze voldoende winkels waar ik hopelijk mijn portefeuille kan bovenhalen om met een dikke glimlach op mijn gezicht dat nieuwe paar schoenen te betalen.
- In Budapest zijn er vele ijspistes. Uiteraard moet er minstens eentje uitgecheckt worden voor mijn vertrek.
- Zaterdag 18 december, 15u10 vertrekt de roze vogel van Wizzair samen met mij en mijn koffers terug naar mijn dierbare België. Eindelijk kunnen skype en gmail achterwege gelaten worden om de band staande te houden. Ik kan weer knuffelen (ipv skypen), samen kokerellen (ipv eenzaam in het kleine keukentje te staan improviseren of mensen op te bellen om op restaurant te gaan), in mijn eigen bedje slapen (ipv een matras op een tussenverdieping), heb ik weer al mijn kleren (ipv de kleine selectie hier), een echt koffiemachien (ipv de oploskoffie), een auto om boodschappen te gaan doen (ipv het openbaar vervoer) en ja... heb ik iedereen die ik zo graag zie gewoon weer lekker dicht bij me. De verste is maar een autoritje van een uurtje verwijderd van Ninove. Is dat geen luxe?
November werd gelukkig ook in stijl afgesloten. Vrijdagavond mocht ik Thomas van de luchthaven gaan oppikken en gisterenmiddag heb ik hem daar terug afgezet. De twee en halve dag die we samen hadden, was geweldig. We hebben een sneeuwballengevecht gedaan bij mijn docent geschiedenis, er met het pistool geschoten op blikjes, onze voeten zijn er daar officieel afgevroren. We hebben een fantastisch ballet gezien, de glimlach ging moeilijk van mijn gezicht. We hebben de Hummus Bar aangedaan met Patrick en Kayla, twee hilarische Amerikaanse vrienden van me. We hebben sneeuw gezien op de kerstmarkt en er onze buik gevuld met kürtôskalács. We hebben het goed gehad samen.
vrijdag 26 november 2010
Thanksgiving
Wonder, oh wonder: er zijn knopen moeten opengaan gisteren! Misschien lag het aan het feit dat ik de hele dag nog niet zo heel veel had gegeten, dat de porties eigenlijk toch niet zo groot zijn of dat mijn maag meer aankan dan ik altijd al dacht... Ik sluit geen van de drie mogelijkheden uit...
Gisteren ben ik weer in mijn oude gewoonte hervallen: te laat komen. Maar het was niet mijn fout! Ten eerste stond er een lange rij bij Match. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vroeg de depri kassierster me om mijn paspoort. Jaja, ik had de volle twee flessen wijn mee! Ahja twee, want als je twee dezelfde producten koopt, krijg je het tweede aan halve prijs. Daarvoor kan ik niet sukkelen, nietwaar? Soit, ik heb me kalm gehouden en met een glimlach getoond dat ik maar liefst 20 jaar en 3 maanden oud ben. Op weg naar de dorm van de Amerikanen dan maar! Het tweede vertragingselement van gisteren, was de tram. Die deed voor mijn ogen zijn deuren toe en reed vrolijk weg. Wachten op de volgende dan maar... Toen ik op een paar haltes van de dorm was (het zijn er zéker 15 in totaal), bleef de tram stilstaan. Na heel wat geroezemoes, stapte iedereen uit om een kijkje te gaan nemen. Inclusief nieuwsgierige Leen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik een oude witte Hongaarse auto zag stilstaan op de sporen, omsingeld door wel 15 mannen die een poging deden hem weg te duwen. En in elke richting wel 4 trams... Uiteindelijk zijn ze erin geslaagd en kon ik mijn reis verderzetten.
De honger was al aangescherpt en toen ik het eten zag staan, maakte mijn maag een waar gelukssprongetje! Dat ik twee borden heb opgegeten, wil zoveel zeggen als: de-licious! De kalkoen was vervangen door kip, maar een echt minpunt was het niet. En toen was mijn avond compleet: het dessert stond klaar! Leighanne had haar bekende "Victory Pie" gemaakt. Ik was er nog niet bekend mee, dus ik probeerde het graag uit. De-licious²! Een wonder dat mijn maag het aankon, maar spijt heb ik er niet van. En die Snicker salad (klinkt gezond, is het niet. Maar er zitten wel stukjes appel in!) liep perfect tussen de gaatjes. Jum-mie! :-)
Helaas viel het na het culinaire gedeelte allemaal wat stil. Er was me wel een hele avond vol spelletjes beloofd! Nu ja, ik heb gezellig gekletst en daarna kreeg ik mijn spelletjes toch. Om 1u30 gaven we er de brui aan en gingen we slapen. Jaja, mijn bedje stond klaar. Speciaal voor mij! Ik heb uitstekend geslapen. Deze morgen heb ik ook al boodschappen gedaan, mijn kamer is gestofzuigd, de gewassen kleren netjes opgeborgen, eventuele rommel opgeruimd en kleine dingetjes afgewerkt. Nu nog mijn 1-page paper over "What life am I going to lead" en ik kan tevreden naar de luchthaven om Thomas te gaan oppikken!
Moet ik nog vertellen dat ik aan het glimlachen ben nu?
Millió puszi!
Gisteren ben ik weer in mijn oude gewoonte hervallen: te laat komen. Maar het was niet mijn fout! Ten eerste stond er een lange rij bij Match. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vroeg de depri kassierster me om mijn paspoort. Jaja, ik had de volle twee flessen wijn mee! Ahja twee, want als je twee dezelfde producten koopt, krijg je het tweede aan halve prijs. Daarvoor kan ik niet sukkelen, nietwaar? Soit, ik heb me kalm gehouden en met een glimlach getoond dat ik maar liefst 20 jaar en 3 maanden oud ben. Op weg naar de dorm van de Amerikanen dan maar! Het tweede vertragingselement van gisteren, was de tram. Die deed voor mijn ogen zijn deuren toe en reed vrolijk weg. Wachten op de volgende dan maar... Toen ik op een paar haltes van de dorm was (het zijn er zéker 15 in totaal), bleef de tram stilstaan. Na heel wat geroezemoes, stapte iedereen uit om een kijkje te gaan nemen. Inclusief nieuwsgierige Leen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik een oude witte Hongaarse auto zag stilstaan op de sporen, omsingeld door wel 15 mannen die een poging deden hem weg te duwen. En in elke richting wel 4 trams... Uiteindelijk zijn ze erin geslaagd en kon ik mijn reis verderzetten.
De honger was al aangescherpt en toen ik het eten zag staan, maakte mijn maag een waar gelukssprongetje! Dat ik twee borden heb opgegeten, wil zoveel zeggen als: de-licious! De kalkoen was vervangen door kip, maar een echt minpunt was het niet. En toen was mijn avond compleet: het dessert stond klaar! Leighanne had haar bekende "Victory Pie" gemaakt. Ik was er nog niet bekend mee, dus ik probeerde het graag uit. De-licious²! Een wonder dat mijn maag het aankon, maar spijt heb ik er niet van. En die Snicker salad (klinkt gezond, is het niet. Maar er zitten wel stukjes appel in!) liep perfect tussen de gaatjes. Jum-mie! :-)
Helaas viel het na het culinaire gedeelte allemaal wat stil. Er was me wel een hele avond vol spelletjes beloofd! Nu ja, ik heb gezellig gekletst en daarna kreeg ik mijn spelletjes toch. Om 1u30 gaven we er de brui aan en gingen we slapen. Jaja, mijn bedje stond klaar. Speciaal voor mij! Ik heb uitstekend geslapen. Deze morgen heb ik ook al boodschappen gedaan, mijn kamer is gestofzuigd, de gewassen kleren netjes opgeborgen, eventuele rommel opgeruimd en kleine dingetjes afgewerkt. Nu nog mijn 1-page paper over "What life am I going to lead" en ik kan tevreden naar de luchthaven om Thomas te gaan oppikken!
Moet ik nog vertellen dat ik aan het glimlachen ben nu?
Millió puszi!
Abonneren op:
Posts (Atom)