Nog slechts één dagje te gaan voor we de laatste maand van het jaar induiken. En dat is om verschillende redenen een hele leuke.

-Gisteren ben ik begonnen met mijn adventskalender. Elke dag tot Kerstmis een chocolaatje dus!

-Vrijdag tot zondag vertoef ik in Wenen om de wintersfeer volledig op te slorpen. Anne, de vriendin waar ik bij logeer, bakt elk weekend vóór Kerstmis cookies and cake. Lucky me!

-Maandag komt de Sint. En ook hier gaat het niet ongemerkt voorbij: Leen wil er met haar Hongaarse klasgenootjes een leuk feestje van maken!

-De kans op sneeuw wordt reëler met de dag. Hier is er al wat gevallen maar helaas weer gesmolten. Morgen is er een nieuwe dag met dwarrelende sneeuw in Budapest! Helaas beschikt Leen (nóg) niet over het geschikte paar schoenen. Maar in Wenen hebben ze voldoende winkels waar ik hopelijk mijn portefeuille kan bovenhalen om met een dikke glimlach op mijn gezicht dat nieuwe paar schoenen te betalen.

- In Budapest zijn er vele ijspistes. Uiteraard moet er minstens eentje uitgecheckt worden voor mijn vertrek.

- Zaterdag 18 december, 15u10 vertrekt de roze vogel van Wizzair samen met mij en mijn koffers terug naar mijn dierbare België. Eindelijk kunnen skype en gmail achterwege gelaten worden om de band staande te houden. Ik kan weer knuffelen (ipv skypen), samen kokerellen (ipv eenzaam in het kleine keukentje te staan improviseren of mensen op te bellen om op restaurant te gaan), in mijn eigen bedje slapen (ipv een matras op een tussenverdieping), heb ik weer al mijn kleren (ipv de kleine selectie hier), een echt koffiemachien (ipv de oploskoffie), een auto om boodschappen te gaan doen (ipv het openbaar vervoer) en ja... heb ik iedereen die ik zo graag zie gewoon weer lekker dicht bij me. De verste is maar een autoritje van een uurtje verwijderd van Ninove. Is dat geen luxe?

November werd gelukkig ook in stijl afgesloten. Vrijdagavond mocht ik Thomas van de luchthaven gaan oppikken en gisterenmiddag heb ik hem daar terug afgezet. De twee en halve dag die we samen hadden, was geweldig. We hebben een sneeuwballengevecht gedaan bij mijn docent geschiedenis, er met het pistool geschoten op blikjes, onze voeten zijn er daar officieel afgevroren. We hebben een fantastisch ballet gezien, de glimlach ging moeilijk van mijn gezicht. We hebben de Hummus Bar aangedaan met Patrick en Kayla, twee hilarische Amerikaanse vrienden van me. We hebben sneeuw gezien op de kerstmarkt en er onze buik gevuld met kürtôskalács. We hebben het goed gehad samen. 

Thanksgiving

Wonder, oh wonder: er zijn knopen moeten opengaan gisteren! Misschien lag het aan het feit dat ik de hele dag nog niet zo heel veel had gegeten, dat de porties eigenlijk toch niet zo groot zijn of dat mijn maag meer aankan dan ik altijd al dacht... Ik sluit geen van de drie mogelijkheden uit...

Gisteren ben ik weer in mijn oude gewoonte hervallen: te laat komen. Maar het was niet mijn fout! Ten eerste stond er een lange rij bij Match. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vroeg de depri kassierster me om mijn paspoort. Jaja, ik had de volle twee flessen wijn mee! Ahja twee, want als je twee dezelfde producten koopt, krijg je het tweede aan halve prijs. Daarvoor kan ik niet sukkelen, nietwaar? Soit, ik heb me kalm gehouden en met een glimlach getoond dat ik maar liefst 20 jaar en 3 maanden oud ben. Op weg naar de dorm van de Amerikanen dan maar! Het tweede vertragingselement van gisteren, was de tram. Die deed voor mijn ogen zijn deuren toe en reed vrolijk weg. Wachten op de volgende dan maar... Toen ik op een paar haltes van de dorm was (het zijn er zéker 15 in totaal), bleef de tram stilstaan. Na heel wat geroezemoes, stapte iedereen uit om een kijkje te gaan nemen. Inclusief nieuwsgierige Leen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik een oude witte Hongaarse auto zag stilstaan op de sporen, omsingeld door wel 15 mannen die een poging deden hem weg te duwen. En in elke richting wel 4 trams... Uiteindelijk zijn ze erin geslaagd en kon ik mijn reis verderzetten.

De honger was al aangescherpt en toen ik het eten zag staan, maakte mijn maag een waar gelukssprongetje! Dat ik twee borden heb opgegeten, wil zoveel zeggen als: de-licious! De kalkoen was vervangen door kip, maar een echt minpunt was het niet. En toen was mijn avond compleet: het dessert stond klaar! Leighanne had haar bekende "Victory Pie" gemaakt. Ik was er nog niet bekend mee, dus ik probeerde het graag uit. De-licious²! Een wonder dat mijn maag het aankon, maar spijt heb ik er niet van. En die Snicker salad (klinkt gezond, is het niet. Maar er zitten wel stukjes appel in!) liep perfect tussen de gaatjes. Jum-mie! :-)

Helaas viel het na het culinaire gedeelte allemaal wat stil. Er was me wel een hele avond vol spelletjes beloofd! Nu ja, ik heb gezellig gekletst en daarna kreeg ik mijn spelletjes toch. Om 1u30 gaven we er de brui aan en gingen we slapen. Jaja, mijn bedje stond klaar. Speciaal voor mij! Ik heb uitstekend geslapen. Deze morgen heb ik ook al boodschappen gedaan, mijn kamer is gestofzuigd, de gewassen kleren netjes opgeborgen, eventuele rommel opgeruimd en kleine dingetjes afgewerkt. Nu nog mijn 1-page paper over "What life am I going to lead" en ik kan tevreden naar de luchthaven om Thomas te gaan oppikken!

Moet ik nog vertellen dat ik aan het glimlachen ben nu?

Millió puszi!

Tempus Fugit

Mea culpa, ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de laatste tijd. Maar het goede excuus is dat ik gewoonweg...geen tijd had! Sinds ik terug ben uit België (sinds 30 oktober, nvdr.) heb ik al overal in Budapest en omstreken gezeten. Vermoeiend, maar mij hoor je niet klagen. Stuk voor stuk waren het leuke momenten. Ik ben er me ten volle van bewust dat het ontzettend saai zou zijn om ze nu elk afzonderlijk te gaan beschrijven, dus bespaar ik jullie én mij de moeite en tijd. Maar een paar dingen wil ik wel nog kwijt :-)

Papa op bezoek

Aangezien onze papa een grote Budapestfan is en zijn dochter heel erg graag ziet, was hij bereid om 17u op de trein te zitten richting Hongarije. Vorige week dinsdag mocht ik hem om 23u aan het station gaan oppikken en dinsdagmorgen ben ik hem weer veilig gaan terugbrengen om 7u. (Ja, 's ochtends...) Het waren 6 megaleuke dagen. De vader-dochterband is wederom aangehaald. Aangezien we allebei niet kunnen stilzitten, zijn we gretig de wijde wereld ingetrokken. De synagoge in Budapest (grootste van Europa), het Memento Park (verzamelplaats van communistische standbeelden), de opera (Fidelio), Esztergom (inclusief grensoversteek naar Slowakijke!), Wenen, het Belgian Beer Café, vele plaatselijke restaurants, ... Check!

Cultuurverruimend

Veel Belgen ken ik hier niet, dus zoek ik vriendjes bij andere nationaliteiten. Amerika staat mij wel aan! Gisteren zijn we gezellig iets gaan eten, daarna hebben de kerstmarkt wat verkend, wat door nachtelijk Budapest gewandeld om uiteindelijk op mijn kot te belanden met een pálinka en speculoos om de dag af te sluiten. En straks staat er een ultraleuk Thanksgivingfeestje op het programma. Uit goede bron heb ik vernomen dat ik geen spannende kleren moet aandoen aangezien er vaak broekknopen worden opengezet naarmate de avond vordert... En om het helemaal af te maken, mag ik zelfs blijven slapen. Intergratie geslaagd! 

Mysterie

Ons mama heeft via papa een mysterieuze groene doos meegegeven. Uiteraard is ze dichtgeplakt, weer ze een stevige 3 kilo én mag ik ze pas openmaken na toestemming uit België. En ja hoor, ik wacht al meer dan een paar op de toestemming. En ik moet eerlijk toegeven dat ik vrij nieuwsgierig ben van aard. Dank je wel mama, ze steekt mijn ogen uit! Van de adventskalender moet ik ook nog even afblijven, maar het pak speculoos is al lang open hoor! Dank aan God voor de schepping van de Lotusfabriek. Amen.

En ondertussen tikt de klok maar verder en verder. Binnen een dikke drie weken sta ik terug op Belgische bodem. Het zal er snel zijn.

Tempus Fugit

Tijd Vliegt

Repül az Idő

Time Flies

Een mens zou nog wel eens durven vergeten dat er naast plezier ook (school)werk bestaat. Gelukkig is dat bij mij niet het geval en ben ik er deze week eens ingevlogen! Op één of andere mysterieuze wijze, ben ik begin deze week mijn vertaling van een kinderboek kwijtgespeeld...13 pagina's van hard werk! Thomas en papa, heel hard bedankt om te proberen ze nog te recupereren maar helaas zonder resultaat. De kop niet laten hangen en opnieuw beginnen dan maar! Met de laptop en woordenboek onder arm, trok ik naar de bib om alle afleiding te vermijden. (er is daar immers geen internetverbinding in de cafetaria) Een lekker theetje en pogácsa erbij en gaan met die banaan! Nja, ik ken teveel volk. Want in een keer hoorde ik mijn naam. Bleek het Véra te zijn en iets later kwam Maria ook toe. Erg was het niet, want het we hebben weer heel gezellig gebabbeld, iets waar ik blijkbaar goed in ben :-) Ondertussen is de vertaling gelukkig afgeraakt en moet ik daar ook al niet meer teveel aan denken. Mijn paper over Béla Bartók is ook bijna afgewerkt, nog een supergoed besluit eraan breien en dat zit er ook weer op. Hier en daar nog wat vertalingen gedaan en die presentatie over Hongarije (in het Hongaars) en dan ben ik een tevreden student.

Uiteraard moet het ook tijdens een werkweek niet altijd werken zijn, nietwaar? Als de Russische Maria beloofd om Borsch te maken, kan ik die uitnodiging onmogelijk afslaan. En een groot feestje in mijn lievelingsappartement (dat van Véra en Antoine) kan ik zeker al niet voorbij laten gaan. Zeker niet nadat ik beloofd had om pogácsa (Hongaarse gebakjes met allerlei soorten vullingen, nvdr.) te maken. Altijd veel toffer dan gewoon een zak chips en een goedkoop flesje te kopen! En hoe lief is het wel niet als je uitgenodigd wordt om te gaan eten bij een Hongaarse familie? Aangezien alle evenementen hier met eten te maken heb, heb ik ondertussen al een heus kookboek bijeengeschreven. Tegen Kerst zal het helaas nog niet in de boekhandel zijn, maar ik werk eraan! ;-)

Vanaf morgen zit mijn agenda weer propvol, zoals ik het stiekem graag heb. De was moet dringend gedaan worden, nog een paar taken moeten afgewerkt, maandag is Nederlandse praatgroepdag, nog een vergadering over de oprichting van een Nederlandse taalraad in Budapest en dan uiteindelijk... een receptie op de Belgische ambassade! Een Vlaamse leerkracht van me gaat en zei dat ik ook mag komen. Lijkt me echt leuk!
Dinsdag staat er les op het programma en een etentje en filmpje in het kader van de Belgische (Waalse...) filmdagen en 's avonds mag ik mijn papa aan het station gaan afhalen. Ik heb al heel wat leuke ideetjes in mijn hoofd, ik kijk er echt naar uit!

Beste lezertjes, ik ga het hierbij laten. Vergeef me voor mijn weinig originele stijl in dit bericht, maar momenteel is mijn brein tot niet veel beters in staat. Gisteren heb ik de hele avond Engels gesproken, heb ik mijn beste Frans zelfs nog moeten bovenhalen en vandaag was het in het Hongaars te doen. Je zou van minder vermoeid worden, nietwaar?

Verveling?

En ik die dacht dat ik hier nog een maand eenzaam en alleen moest zitten wegkwijnen in het koude, associale Budapest... Niet dus, ik heb een beetje overdreven blijkbaar :-) Vandaag is werkelijk de enige dag waarop ik wat tijd heb voor mezelf, schoolwerk en de was. Bleek en donker is al gedaan, vanavond of morgen zijn de handdoeken aan de beurt. Mijn kamer is ook uiteindelijk gestofzuigd geraakt en alle andere vuiligheid is ook vakkundig verwijdert. Het leven van een huisvrouw, het vraagt een heuse planning!

Donderdag
Normaalgezien een dag zonder les, dus een dag vol verveling. Maar God is me goed gezind deze week! Er kwam een gastdocent uit België om over tussentaal te praten en dat leek me wel interessant. Daarna had ik zelf een bijeenkomst van mijn praatgroepje Nederlands gepland, weer een uur of 3 van de dag gevuld! De opkomst was talrijk, hoera! De gastdocent, een andere Vlaamse docente (Ilka) en zelfs een Hongaarse vriend van me die net aangekomen was uit Brussel, waren van de partij. Maar van al dat praten, krijgt een mens honger en dorst. Aangezien ik mijn panty's gescheurd had, wou ik voor het concert toch nog even langs mijn kot om iets anders aan te trekken. Dinner in de Rákóczi út dan maar! Lekkere pasta door mijn Hongaarse klasgenoot/leerling met een lekker geïmporteerd Kriekje erbij, zalig! In de avond zijn mijn Hongaarse vriend Péter en ik naar het concert getrokken, waar we nog wat andere Hongaarse klasgenoten van me troffen. Echt gezellig, ik kon met een glimlach gaan slapen!

Vrijdag
Péter is een man van zijn woord. Hij had me films beloofd, dus zal hij ze me geven ook! Om 9u30 stond hij aan mijn deur, met harde schijf en al. Goeiemorgen! De films liggen hier netjes te wachten op een vrij moment om bekeken te worden, köszi Péter! Jammer genoeg moesten we afscheid nemen, want hij vertrok terug naar zijn thuisstad Debrecen, een stad in het noordoosten van Hongarije. Ik vertrok dan naar Buda, om in de Bartókarchieven te gaan snuffelen voor mijn paper voor Engels en in de middag trok ik naar Véra. Er stond namelijk een reünie van de zomeruniversiteit in Debrecen op het programma, hoera! Het werd een heerlijk gezellige avond met wijn, quiche en mousse au chocolat. Nog even langs de jazzbar en Szimpla en dan terug naar kot. Tweede glimlach op rij.

Zaterdag
Indian Summer is in het land! Een stralende zon en ongeveer 18°C, ongelooflijk! Heerlijk weertje voor een stevige wandeling in de Budaheuvels. Ilka, Zsuzsi en ik verkenden al babbelend een mooi stukje Hongarije. Het deed ontzettend veel deugd om eens in de natuur te zijn. Achteraf klaagden mijn voetjes wel een beetje, want uiteraard liggen mijn wandelschoenen nog in het verre België... Ik zou ter plaatse in slaap kunnen vallen zijn, maar toch schraapte ik al mijn energie samen (met behulp van een zalige douche) en trok ik terug de stad in. Afspraak met de Amerikanen in de Hummus bar! Leeeeekker en ontzettend gezellig was het! De avond mocht nog niet eindigen, dus trok ik mee naar hun 'dorm' in Buda voor een avondje kaartspelletjes en dobbelspelletjes. Mijn lachspieren doen er nog altijd pijn van. Mijn kuitspieren en geeuwspieren deden helaas ook pijn, dus heb ik het feestje in Pest aan me laten voorbijgaan. Derde glimlach was een feit.

Zondag
En God schiep de zevende dag als rustdag. Tot nu toe slaag ik er goed in om zijn wensen te vervullen. Eens een lekkere douche nemen en weer de stad in. Weer een meeting met de girls uit Debrecen. Ik vraag me af of mijn stembanden het ooit eens gaan begeven vóór ik terug ben. Gelukkig ben ik daar al mijn hele leven op aan het trainen en kunnen ze tegen een stootje ;-)

En morgen begint de laatste week van familieloosheid in Budapest! Want over 9 dagen komt mijn papa voor een weekje, joepie! Er staat al heel wat gereis op het programma, ik kijk ernaar uit...

Hartverwarmende lieve mensen

Het is nu al mijn vierde dag terug en ik mis thuis nog altijd even hard. Gelukkig ken ik zóveel lieve mensen die allemaal het beste met me voorhebben. Zonder ze zou het een hel zijn.

Samuel, dank je om gewoon eens met mij iets te gaan drinken en me te doen lachen met die stomme biercocktails van je.
Véra en Maria, ik vond het super om met jullie te kokkerellen en te keuvelen over serieuze en minder serieuze dingen.
Klasgenootjes in de Nederlandse les, het is echt super om met jullie samen te zitten. Dank je voor de zakdoekjes, de chocolade en de aandacht tijdens mijn presentatie! ;-)
Erasmussers, het was fijn om eindelijk eens met jullie te praten en te klagen over onze kotgenoten.
Amerikaantjes, jullie zijn gewoon hartverwarmend. En daarenboven vol humor ;-)
Mevrouw van het koffiehuis: u bent hilarisch!

Vandaag komt er nog een gastdocent om te praten over tussentaal in Vlaanderen, een onderwerp dat me mateloos boeit. Daarna mag ik in een cafeetje Nederlandse 'les' gaan geven aan enthousiaste Hongaren. Er staat zelfs een ontmoeting met Péter uit Debrecen op het programma en de avond is nog een groot raadsel. Het valt zelden voor, maar ik heb drie programma's om uit te kiezen vandaag! We zullen het lot laten beslissen...
Morgen staat er een ultragezellige reünie met de mensen van Debrecen op het programma!
Positief blijven, kop omhoog!

ps: nog 12 dagen en mijn papa komt! :-)

Vreugde, verdriet en moed/moet

De langverwachte vakantie in België zit er al op, het is weer tijd om berichtjes uit Budapest te typen.

Toen ik die woensdag naar school vertrok met mijn koffer in de hand, kon mijn geluk echt niet op. Ik had nog een paar interessante lessen voor de boeg en daarna mocht ik naar de luchthaven. De heimwee was echt groot geworden, ik had het echt wel nodig. Een klein beetje vertraging, zoals ik ondertussen al meer dan gewoon ben, maar voor de rest een uitstekende vlucht. Helaas stond papa in de file, dus mocht ik nog een half uur met tranerige ogen in Charleroi zitten wachten. Maar het was snel vergeten toen ik hem zag hoor!
De eerste avond was nog wat "wennen", ik was tenslotte 8 weken niet thuis geweest. Zoals verwacht ging dat wel bijzonder snel over! Mama en ik namen onze shopgewoonten terug op, ik kon weer discussiëren met papa, Koen kon me alles vertellen over zijn eerste weken aan de unief, oma en opa kwamen langs, ik kreeg Thomas nog eens te zien, er was de doop van mijn neefje Wout en ook ... een telefoontje van opa. "Oma moet naar de spoed, ze heeft buikpijn." Uiteindelijk hebben we die dag het daglicht niet meer gezien, van 11u tot 21u waren we in het ziekenhuis. Lopen van hot naar her maar ook urenlang wachten. Ondertussen ligt mijn oma nog altijd in het ziekenhuis, maar over haar situatie wil ik hier liever niet uitweiden. Ik wil enkel zeggen dat het helse dagen waren, maar de steun van je naasten geeft je ontzettend veel moed. Oma en ik hebben mekaar iets beloofd: zij doet in België haar best, ik in Hongarije. En ik ben van plan deze belofte na te komen. Eerlijk gezegd, had ik helemaal geen zin om terug te komen naar Budapest. En het liefst zet ik mijn erasmus vervroegd stil begin december, maar dat is ook weer niet het beste plan. Het is een moeilijke periode nu, maar zeggen ze niet "moeilijk gaat ook"? Het is al een hele steun voor me dat vanavond de Franse Véra en de Russische Maria komen eten, dat ik al wat dingen op de agenda heb geplaatst, dat papa binnen twee weken me komt bezoeken en daarna Thomas voor een paar dagen. En ik ga proberen om begin december nog eens een bezoekje aan Anne, mijn Weense vriendin te brengen.
En ondertussen denk ik aan iedereen thuis en steun ik jullie allemaal. Want weet je, goede familie en vrienden zijn onbetaalbaar, onvervangbaar. Ik koester ze allemaal, stuk voor stuk. En ik koester liefde, in al zijn vormen. Want dat is de basis van alle mooie dingen. En zo zijn er veel hoor!

Dikke kus, deze keer eentje met ontzettend veel 'moet' maar nog meer 'moed'!