Hey iedereen!
Officieel mijn allerlaatste blogbericht. Mijn allereerste was ook vanuit België en met deze behoud ik de symmetrie wat.
Ondertussen zou ik al een week in België moeten zijn, maar de sneeuw heeft ervoor gezorgd dat het nog "maar" (potverdekke, hier vliegt de tijd ook al zo snel voorbij!) mijn 6e dag is. Vorige week zaterdag, helemaal gepakt en gezakt, heb ik nog genoten van een ontbijt met mijn twee lieve Hongaarse vriendinnetjes Zsuzsa en Evi. Ze namen de stress wat weg en ik was triest en dolgelukkig tegelijkertijd toen ik de taxi instapte naar de luchthaven. Het was wat aan sneeuwen, wat het vertrek nog idyllischer maakte. Ik was te vroeg op de luchthaven en ik kon zelfs nog niet inchecken. Gelukkig ben ik de spontaniteit zelve en maakte ik meteen vriendjes met een ouder Hongaars koppel. Eindelijk ingecheckt, zonder problemen door de controle, nog wat door de tax free shop gewandeld en geparkeerd op een comfortabel zeteltje voor de vertrekgate. Naast mij zat een Hongaarse man die die ochtend naar Treviso had moeten vertrekken. Gepland vertrekuur: 6u30. Tijd van ontmoeting: 14u. Het was een ontzettend interessante man en de minuten tikten weg in mijn voordeel. Tot ik plotseling een mededeling door de microfoon hoorde: Due to the exceptional bad weather conditions, Ferihegy Budapest National Airport will be closed till 4 pm. Thank you for your understanding. Met een beetje vertraging kon ik nog wel leven, ik ben dat immers al gewoon. Deze zomer heb ik 12u gewacht op mijn trein in Londen, mijn vliegtuig is nooit op tijd en dan heb ik nog niets gezegd over mijn nmbs-ervaringen. Optimisme nog altijd aanwezig... tot de boodschap "cancelled" bij mij vlucht verscheen. De eerste moment een shock maar het heeft geen zin om te treuren en je kan maar beter meteen gaan vechten voor een plaatsje op het eerstvolgende vliegtuig naar Charleroi. In mijn geval was dat twee dagen later. Gelukkig had ik de schitterende ingeving om naar Eindhoven te vliegen en dat kon de volgende dag om 10u zelfs al! Night at Budapest airport dus. Ik had gezelschap van een Franstalige landgenoot en een hopelijk Roemeens meisje die ik snel eens opgebeurd had. En ik had mijn koffers bij me, dus ik kon mijn breiwerkje voortzetten gedurende de nacht (eergisteren heb ik mijn sjaal afgewerkt. Helaas heb ik kapitale fout gemaakt, waardoor mijn creatie de conventionele vorm van een sjaal niet bepaald benadert. Volgende keer beter. nvdr.) Het was een lange nacht, het vliegtuig had er nog eens een uur vertraging bovenop maar ik ben kunnen vertrekken! 29 uur ben ik onderweg geweest, maar het was het allemaal waard. Ik merk elke dag meerdere malen welke kleine dingen ik hier gemist heb. Het voelt goed om terug thuis te zijn. En de kerststress bij ons mama neem ik er met plezier bij! (Mama, je moet het niet ontkennen! Maar je weet dat ik je graag zie hé ;-))
Ik wens iedereen oprecht een zalig kerstfeest. Geniet van de feestdis, laat je maar eens gaan. Het leven is veel te kort om er niet van te genieten. Arm of rijk, jong of oud, lelijk of mooi: iedereen heeft de kans om er het beste van te maken in elke situatie. Grijp die kans!
Een laatste dikke PUSZI!
Leentje
zaterdag 25 december 2010
donderdag 16 december 2010
Doemdagklok: nog 48u
De titel zegt alles: ik heb hier nog 48u voor ik het land voor een tijdje vaarwel zeg. Het is hier goed geweest, maar nu heb ik eventjes genoeg van Hongarije voor een tijdje. In totaal zal ik hier ongeveer 23 weken dit jaar gespendeerd hebben, bijna de helft van het jaar. Geef me nu maar België! In februari trek ik alweer een weekje naar Frankrijk om me volledig te laten gaan op de stralend witte pistes, maar soit :-)
Eventjes toch tijd maken voor een ode aan het Hongaarse puntensysteem. Tot nu toe heb ik al van 6 vakken mijn punten gekregen: stuk voor stuk een mooie 5! (wat overeenkomt met het maximum, excellent in erasmustermen) Op de laatste is het nog even wachten, maar dat wordt naar alle waarschijnlijkheid maar een 4... ;-)
En na examens volgt er traditiegewijs... FIESTA! Helaas gecombineerd met afscheid nemen en de obligate traantjes, maar ik blijf positief! Straks nog eens goed alles eruit schaatsen op het dak van het shoppingcenter en daarna een leuke (en lange) avond met de Nederlandssprekende Hongaren (en ja hoor, die zijn hier met hopen!) Morgen die nacht uitzweten in de baden en nog een concertje meepikken en finito!
Voor alle andere erasmussers heb ik nog een boodschap: GENIET van die laatste dagen. Het is zeker en vast voor jullie ook moeilijk geweest op meerdere momenten, maar ik ben er zeker van dat het een onvergetelijke ervaring is voor ieder van ons. We hebben een fantastische kans gekregen die ze ons nooit meer kunnen afpakken. We hebben er stuk voor stuk van genoten, van de ene dag al wat meer dan de andere. Het is een periode in mijn leven die ik nooit vergeet en ik wens jullie hetzelfde toe.
Aangezien er heel veel sneeuw verwacht wordt dit weekend, laat ik zeker nog weten wanneer ik thuis ben. En niet liegen, jullie zijn allemaal bezorgd om mij ;-)
Sok puszi!
Leentje
Eventjes toch tijd maken voor een ode aan het Hongaarse puntensysteem. Tot nu toe heb ik al van 6 vakken mijn punten gekregen: stuk voor stuk een mooie 5! (wat overeenkomt met het maximum, excellent in erasmustermen) Op de laatste is het nog even wachten, maar dat wordt naar alle waarschijnlijkheid maar een 4... ;-)
En na examens volgt er traditiegewijs... FIESTA! Helaas gecombineerd met afscheid nemen en de obligate traantjes, maar ik blijf positief! Straks nog eens goed alles eruit schaatsen op het dak van het shoppingcenter en daarna een leuke (en lange) avond met de Nederlandssprekende Hongaren (en ja hoor, die zijn hier met hopen!) Morgen die nacht uitzweten in de baden en nog een concertje meepikken en finito!
Voor alle andere erasmussers heb ik nog een boodschap: GENIET van die laatste dagen. Het is zeker en vast voor jullie ook moeilijk geweest op meerdere momenten, maar ik ben er zeker van dat het een onvergetelijke ervaring is voor ieder van ons. We hebben een fantastische kans gekregen die ze ons nooit meer kunnen afpakken. We hebben er stuk voor stuk van genoten, van de ene dag al wat meer dan de andere. Het is een periode in mijn leven die ik nooit vergeet en ik wens jullie hetzelfde toe.
Aangezien er heel veel sneeuw verwacht wordt dit weekend, laat ik zeker nog weten wanneer ik thuis ben. En niet liegen, jullie zijn allemaal bezorgd om mij ;-)
Sok puszi!
Leentje
maandag 13 december 2010
Laatste week
Mijn laatste week is ingegaan. Ja, ik val in herhaling maar de tijd vliegt gewoonweg zó ontzettend hard!
Vanavond eerste afscheidsdrink...
Gisteren heb ik samen met twee Hongaarse vriendinnen Zsuzsa en Évi een groep Hollandse scholieren rondgeleid in Budapest. Ik had verwacht om een bende lelijke, ongeïnteresseerde, brutale en lastige tieners voor mijn neus geschoteld te krijgen. Maar niets was minder waar! Het was ontzettend koud, maar wel heel leuk. En ik heb er een onverwacht zakcentje aan overgehouden. Mijn budget voor Kerstmis is zonet opgetrokken dus! :-)
Vanavond eerste afscheidsdrink...
Gisteren heb ik samen met twee Hongaarse vriendinnen Zsuzsa en Évi een groep Hollandse scholieren rondgeleid in Budapest. Ik had verwacht om een bende lelijke, ongeïnteresseerde, brutale en lastige tieners voor mijn neus geschoteld te krijgen. Maar niets was minder waar! Het was ontzettend koud, maar wel heel leuk. En ik heb er een onverwacht zakcentje aan overgehouden. Mijn budget voor Kerstmis is zonet opgetrokken dus! :-)
zaterdag 11 december 2010
Tijd te kort
Is het niet vaak zo dat je pas op het einde de leukste plekken, mensen, evenementen ontdekt? Wel, bij mij is dit blijkbaar wel het geval.
Vandaag is officieel mijn allerlaatste erasmusweek in Budapest ingezet. En net als de voorbije week, zal deze ook snel weer om zijn! Maar dat staat gelukkig wel nog gelijk aan zoveel mogelijk genieten! Gisteren zijn we eraan begonnen met een stevig feestje hier en daar na een lange Nederlandse studiedag op de universiteit. Boeiend, dat wel, maar ontspanning was toch wel nodig. Vandaag is het helaas een minder stevige dag...Maar ik heb nog altijd warme thee, mijn breiwerkje en Six Feet Under om me erdoor te loodsen. (niet dat ik dat erg vind, integendeel) En ondertussen dwarrelen de sneeuwvlokjes lustig om het helemaal cosy te maken.
Vandaag dus rusten want morgen staat er wél weer een stevig dagje op programma! Eerst een rondleiding geven aan leeftijdsgenoten uit Leeuwarden en in de namiddag/avond hardcore koekjesbak en games evening met Kayla! Maandag heb ik mijn afscheidsdrink met de universiteit al, van dinsdag tot donderdag examen en om af te sluiten klinkt schaatsen, pannenkoeken, baden, concert, film allemaal zo slecht niet, nietwaar?
Straks heb ik nog tijd te kort, help!
Vandaag is officieel mijn allerlaatste erasmusweek in Budapest ingezet. En net als de voorbije week, zal deze ook snel weer om zijn! Maar dat staat gelukkig wel nog gelijk aan zoveel mogelijk genieten! Gisteren zijn we eraan begonnen met een stevig feestje hier en daar na een lange Nederlandse studiedag op de universiteit. Boeiend, dat wel, maar ontspanning was toch wel nodig. Vandaag is het helaas een minder stevige dag...Maar ik heb nog altijd warme thee, mijn breiwerkje en Six Feet Under om me erdoor te loodsen. (niet dat ik dat erg vind, integendeel) En ondertussen dwarrelen de sneeuwvlokjes lustig om het helemaal cosy te maken.
Vandaag dus rusten want morgen staat er wél weer een stevig dagje op programma! Eerst een rondleiding geven aan leeftijdsgenoten uit Leeuwarden en in de namiddag/avond hardcore koekjesbak en games evening met Kayla! Maandag heb ik mijn afscheidsdrink met de universiteit al, van dinsdag tot donderdag examen en om af te sluiten klinkt schaatsen, pannenkoeken, baden, concert, film allemaal zo slecht niet, nietwaar?
Straks heb ik nog tijd te kort, help!
maandag 6 december 2010
Wenen, de triquel
In totaal zal ik 15 weken in Budapest hebben gewoond, met een onderbreking van 1 week terug in België. En in die 15 weken ben ik maar liefst 3 keer naar Wenen gespoord. Gisteren was helaas mijn laatste dag in Wenen. Voor 2010 dan toch...
Drie seizoenen in Wien
In september had ik het geluk om vergezeld te zijn door een stralende zon en Thomas. Ik werd onmiddellijk verliefd op de stad. In november was de herfst en de koude al aanwezig en was papa bij me. De liefde was er nog steeds, maar er ontbrak iets. (Het was een zondag en alles was gesloten, buiten de toeristenshops. En ik was bovendien zéér moe. Misschien had dat er iets mee te maken...) En in december mocht ik een prachtig sneeuwtapijt aanschouwen, een stad helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. Ik ben samen met de Franse Véra naar Wenen gereisd, maar de meeste tijd heb ik toch met de Weense Anne doorgebracht. Ik had namelijk een sofa in haar appartementje aangevraagd om me nachtjes op neer te vleien. De goedheid zelve als ze is, stond ze dat met plezier toe.
Ode aan Anne
Vergeet alle übergastvrije mensen in de hele wereld die je kent, Anne overtreft ze stuk voor stuk. Ze is zo lief, oprecht, spontaan, gastvrij, vrijgevig, zorgzaam en heeft een gouden hart van minstens 21 karaat. En misschien is dit alles zelfs nog een understatement. Ja, ik heb echt een ultrageweldig weekend gehad, lieve lezertjes!
Vrijdag heb ik eerst mijn spullen bij haar afgedropt en hebben we nog wat gezellig bijgekletst bij een theetje of twee. Dan was het tijd om de stad in te trekken, de sneeuw en mijn koude voeten riepen ons. De missie van de middag: een paar warme en gemakkelijke schoenen voor Leen vinden. De zoektocht was aartsmoeilijk want mijn voetmaat werkte niet bepaald mee. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor de namaakversie van Uggs, een paar Skechers van €50. Hoera! Aangezien we allebei niet veel uurtjes slaap hadden gehad, maakten we nog een uitgebreide stop bij Mc Donald's... voor een koffie, jawel! (Starbucks zat vol, nvdr.) Nog even boodschappen doen voor de koekjesbak van zaterdag en op naar de talrijke kerstmarkten! Winkeltjes in en uit, kraampjes hier en daar, een punch van tijd tot tijd en terug naar haar geweldige crib. Véra en twee vrienden van haar vergezelden ons, gezellig. Geslaagde dag 1 was een feit!
Zaterdag ging de wekker wéér vroeg af. Om 8u20 zaten we immers al op de bus richting Hadersfeld, een bergdorpje net buiten Wenen waar Anne's ouders wonen. Een comfortabele busrit en drie km stappen in de sneeuw later, ontdekte ik waar ze haar geweldigheid vandaan heeft. Haar vader is Nederlander en haar moeder heeft de taal ook geleerd. Een conversatie in het Nederlands in een ondergesneeuwd Oostenrijks dorpje, geweldig! Na de heerlijke soep en hoofdgerecht sprongen we weer de bus op naar Wenen. Er stond immers een koekjesbak op het programma! Hmm, het werd een heerlijke middag :-) Uiteraard heb ik bewijsstukken meegenomen naar Budapest... In de avond kwam Véra nog langs, hebben we geregenwormd en heb ik eindelijk leren breien. Na mijn erasmus ben ik helemaal klaargestoomd voor het échte leven. Ik word later de beste huismoeder ooit :-)
Zondag konden we gelukkig uitslapen, hoera! Het vroor de pannen van de daken maar we hebben het gelukkig gehaald tot het appartement waar Véra met haar vrienden verbleef. Gezellig gebruncht met overheerlijk brood en dito confituur. Tijd voor Schönbrunn in de sneeuw! Hmm, het was prachtig! Nog gauw een gluhwein op de kerstmarkt meegepikt en dan moesten we al terug want Véra en ik moesten de trein terug op naar Budapest.
Terecht één van de beste herinneringen aan mijn erasmusperiode.
Toen ik deze morgen opstond, was er gelukkig ook voor mij een Sinterklaascadeautje! Ons mama had een geheimzinnige doos meegegeven waar allerlei lekkernijen inzaten. Dank je wel, Sinterklaas! Straks is er nog een sinterklaasfeestje op de universiteit om het helemaal compleet te maken.
Vandaag is ook de voorlaatste week begonnen, de tijd vliegt nog altijd. Er staat nog veel op het programma, tijd om te vervelen zal zéér beperkt zijn!
Drie seizoenen in Wien
In september had ik het geluk om vergezeld te zijn door een stralende zon en Thomas. Ik werd onmiddellijk verliefd op de stad. In november was de herfst en de koude al aanwezig en was papa bij me. De liefde was er nog steeds, maar er ontbrak iets. (Het was een zondag en alles was gesloten, buiten de toeristenshops. En ik was bovendien zéér moe. Misschien had dat er iets mee te maken...) En in december mocht ik een prachtig sneeuwtapijt aanschouwen, een stad helemaal ondergedompeld in de kerstsfeer. Ik ben samen met de Franse Véra naar Wenen gereisd, maar de meeste tijd heb ik toch met de Weense Anne doorgebracht. Ik had namelijk een sofa in haar appartementje aangevraagd om me nachtjes op neer te vleien. De goedheid zelve als ze is, stond ze dat met plezier toe.
Ode aan Anne
Vergeet alle übergastvrije mensen in de hele wereld die je kent, Anne overtreft ze stuk voor stuk. Ze is zo lief, oprecht, spontaan, gastvrij, vrijgevig, zorgzaam en heeft een gouden hart van minstens 21 karaat. En misschien is dit alles zelfs nog een understatement. Ja, ik heb echt een ultrageweldig weekend gehad, lieve lezertjes!
Vrijdag heb ik eerst mijn spullen bij haar afgedropt en hebben we nog wat gezellig bijgekletst bij een theetje of twee. Dan was het tijd om de stad in te trekken, de sneeuw en mijn koude voeten riepen ons. De missie van de middag: een paar warme en gemakkelijke schoenen voor Leen vinden. De zoektocht was aartsmoeilijk want mijn voetmaat werkte niet bepaald mee. Uiteindelijk ben ik gezwicht voor de namaakversie van Uggs, een paar Skechers van €50. Hoera! Aangezien we allebei niet veel uurtjes slaap hadden gehad, maakten we nog een uitgebreide stop bij Mc Donald's... voor een koffie, jawel! (Starbucks zat vol, nvdr.) Nog even boodschappen doen voor de koekjesbak van zaterdag en op naar de talrijke kerstmarkten! Winkeltjes in en uit, kraampjes hier en daar, een punch van tijd tot tijd en terug naar haar geweldige crib. Véra en twee vrienden van haar vergezelden ons, gezellig. Geslaagde dag 1 was een feit!
Zaterdag ging de wekker wéér vroeg af. Om 8u20 zaten we immers al op de bus richting Hadersfeld, een bergdorpje net buiten Wenen waar Anne's ouders wonen. Een comfortabele busrit en drie km stappen in de sneeuw later, ontdekte ik waar ze haar geweldigheid vandaan heeft. Haar vader is Nederlander en haar moeder heeft de taal ook geleerd. Een conversatie in het Nederlands in een ondergesneeuwd Oostenrijks dorpje, geweldig! Na de heerlijke soep en hoofdgerecht sprongen we weer de bus op naar Wenen. Er stond immers een koekjesbak op het programma! Hmm, het werd een heerlijke middag :-) Uiteraard heb ik bewijsstukken meegenomen naar Budapest... In de avond kwam Véra nog langs, hebben we geregenwormd en heb ik eindelijk leren breien. Na mijn erasmus ben ik helemaal klaargestoomd voor het échte leven. Ik word later de beste huismoeder ooit :-)
Zondag konden we gelukkig uitslapen, hoera! Het vroor de pannen van de daken maar we hebben het gelukkig gehaald tot het appartement waar Véra met haar vrienden verbleef. Gezellig gebruncht met overheerlijk brood en dito confituur. Tijd voor Schönbrunn in de sneeuw! Hmm, het was prachtig! Nog gauw een gluhwein op de kerstmarkt meegepikt en dan moesten we al terug want Véra en ik moesten de trein terug op naar Budapest.
Terecht één van de beste herinneringen aan mijn erasmusperiode.
Toen ik deze morgen opstond, was er gelukkig ook voor mij een Sinterklaascadeautje! Ons mama had een geheimzinnige doos meegegeven waar allerlei lekkernijen inzaten. Dank je wel, Sinterklaas! Straks is er nog een sinterklaasfeestje op de universiteit om het helemaal compleet te maken.
Vandaag is ook de voorlaatste week begonnen, de tijd vliegt nog altijd. Er staat nog veel op het programma, tijd om te vervelen zal zéér beperkt zijn!
dinsdag 30 november 2010
Nog slechts één dagje te gaan voor we de laatste maand van het jaar induiken. En dat is om verschillende redenen een hele leuke.
-Gisteren ben ik begonnen met mijn adventskalender. Elke dag tot Kerstmis een chocolaatje dus!
-Vrijdag tot zondag vertoef ik in Wenen om de wintersfeer volledig op te slorpen. Anne, de vriendin waar ik bij logeer, bakt elk weekend vóór Kerstmis cookies and cake. Lucky me!
-Maandag komt de Sint. En ook hier gaat het niet ongemerkt voorbij: Leen wil er met haar Hongaarse klasgenootjes een leuk feestje van maken!
-De kans op sneeuw wordt reëler met de dag. Hier is er al wat gevallen maar helaas weer gesmolten. Morgen is er een nieuwe dag met dwarrelende sneeuw in Budapest! Helaas beschikt Leen (nóg) niet over het geschikte paar schoenen. Maar in Wenen hebben ze voldoende winkels waar ik hopelijk mijn portefeuille kan bovenhalen om met een dikke glimlach op mijn gezicht dat nieuwe paar schoenen te betalen.
- In Budapest zijn er vele ijspistes. Uiteraard moet er minstens eentje uitgecheckt worden voor mijn vertrek.
- Zaterdag 18 december, 15u10 vertrekt de roze vogel van Wizzair samen met mij en mijn koffers terug naar mijn dierbare België. Eindelijk kunnen skype en gmail achterwege gelaten worden om de band staande te houden. Ik kan weer knuffelen (ipv skypen), samen kokerellen (ipv eenzaam in het kleine keukentje te staan improviseren of mensen op te bellen om op restaurant te gaan), in mijn eigen bedje slapen (ipv een matras op een tussenverdieping), heb ik weer al mijn kleren (ipv de kleine selectie hier), een echt koffiemachien (ipv de oploskoffie), een auto om boodschappen te gaan doen (ipv het openbaar vervoer) en ja... heb ik iedereen die ik zo graag zie gewoon weer lekker dicht bij me. De verste is maar een autoritje van een uurtje verwijderd van Ninove. Is dat geen luxe?
November werd gelukkig ook in stijl afgesloten. Vrijdagavond mocht ik Thomas van de luchthaven gaan oppikken en gisterenmiddag heb ik hem daar terug afgezet. De twee en halve dag die we samen hadden, was geweldig. We hebben een sneeuwballengevecht gedaan bij mijn docent geschiedenis, er met het pistool geschoten op blikjes, onze voeten zijn er daar officieel afgevroren. We hebben een fantastisch ballet gezien, de glimlach ging moeilijk van mijn gezicht. We hebben de Hummus Bar aangedaan met Patrick en Kayla, twee hilarische Amerikaanse vrienden van me. We hebben sneeuw gezien op de kerstmarkt en er onze buik gevuld met kürtôskalács. We hebben het goed gehad samen.
vrijdag 26 november 2010
Thanksgiving
Wonder, oh wonder: er zijn knopen moeten opengaan gisteren! Misschien lag het aan het feit dat ik de hele dag nog niet zo heel veel had gegeten, dat de porties eigenlijk toch niet zo groot zijn of dat mijn maag meer aankan dan ik altijd al dacht... Ik sluit geen van de drie mogelijkheden uit...
Gisteren ben ik weer in mijn oude gewoonte hervallen: te laat komen. Maar het was niet mijn fout! Ten eerste stond er een lange rij bij Match. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vroeg de depri kassierster me om mijn paspoort. Jaja, ik had de volle twee flessen wijn mee! Ahja twee, want als je twee dezelfde producten koopt, krijg je het tweede aan halve prijs. Daarvoor kan ik niet sukkelen, nietwaar? Soit, ik heb me kalm gehouden en met een glimlach getoond dat ik maar liefst 20 jaar en 3 maanden oud ben. Op weg naar de dorm van de Amerikanen dan maar! Het tweede vertragingselement van gisteren, was de tram. Die deed voor mijn ogen zijn deuren toe en reed vrolijk weg. Wachten op de volgende dan maar... Toen ik op een paar haltes van de dorm was (het zijn er zéker 15 in totaal), bleef de tram stilstaan. Na heel wat geroezemoes, stapte iedereen uit om een kijkje te gaan nemen. Inclusief nieuwsgierige Leen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik een oude witte Hongaarse auto zag stilstaan op de sporen, omsingeld door wel 15 mannen die een poging deden hem weg te duwen. En in elke richting wel 4 trams... Uiteindelijk zijn ze erin geslaagd en kon ik mijn reis verderzetten.
De honger was al aangescherpt en toen ik het eten zag staan, maakte mijn maag een waar gelukssprongetje! Dat ik twee borden heb opgegeten, wil zoveel zeggen als: de-licious! De kalkoen was vervangen door kip, maar een echt minpunt was het niet. En toen was mijn avond compleet: het dessert stond klaar! Leighanne had haar bekende "Victory Pie" gemaakt. Ik was er nog niet bekend mee, dus ik probeerde het graag uit. De-licious²! Een wonder dat mijn maag het aankon, maar spijt heb ik er niet van. En die Snicker salad (klinkt gezond, is het niet. Maar er zitten wel stukjes appel in!) liep perfect tussen de gaatjes. Jum-mie! :-)
Helaas viel het na het culinaire gedeelte allemaal wat stil. Er was me wel een hele avond vol spelletjes beloofd! Nu ja, ik heb gezellig gekletst en daarna kreeg ik mijn spelletjes toch. Om 1u30 gaven we er de brui aan en gingen we slapen. Jaja, mijn bedje stond klaar. Speciaal voor mij! Ik heb uitstekend geslapen. Deze morgen heb ik ook al boodschappen gedaan, mijn kamer is gestofzuigd, de gewassen kleren netjes opgeborgen, eventuele rommel opgeruimd en kleine dingetjes afgewerkt. Nu nog mijn 1-page paper over "What life am I going to lead" en ik kan tevreden naar de luchthaven om Thomas te gaan oppikken!
Moet ik nog vertellen dat ik aan het glimlachen ben nu?
Millió puszi!
Gisteren ben ik weer in mijn oude gewoonte hervallen: te laat komen. Maar het was niet mijn fout! Ten eerste stond er een lange rij bij Match. Toen ik eindelijk aan de beurt was, vroeg de depri kassierster me om mijn paspoort. Jaja, ik had de volle twee flessen wijn mee! Ahja twee, want als je twee dezelfde producten koopt, krijg je het tweede aan halve prijs. Daarvoor kan ik niet sukkelen, nietwaar? Soit, ik heb me kalm gehouden en met een glimlach getoond dat ik maar liefst 20 jaar en 3 maanden oud ben. Op weg naar de dorm van de Amerikanen dan maar! Het tweede vertragingselement van gisteren, was de tram. Die deed voor mijn ogen zijn deuren toe en reed vrolijk weg. Wachten op de volgende dan maar... Toen ik op een paar haltes van de dorm was (het zijn er zéker 15 in totaal), bleef de tram stilstaan. Na heel wat geroezemoes, stapte iedereen uit om een kijkje te gaan nemen. Inclusief nieuwsgierige Leen. Mijn mond viel open van verbazing toen ik een oude witte Hongaarse auto zag stilstaan op de sporen, omsingeld door wel 15 mannen die een poging deden hem weg te duwen. En in elke richting wel 4 trams... Uiteindelijk zijn ze erin geslaagd en kon ik mijn reis verderzetten.
De honger was al aangescherpt en toen ik het eten zag staan, maakte mijn maag een waar gelukssprongetje! Dat ik twee borden heb opgegeten, wil zoveel zeggen als: de-licious! De kalkoen was vervangen door kip, maar een echt minpunt was het niet. En toen was mijn avond compleet: het dessert stond klaar! Leighanne had haar bekende "Victory Pie" gemaakt. Ik was er nog niet bekend mee, dus ik probeerde het graag uit. De-licious²! Een wonder dat mijn maag het aankon, maar spijt heb ik er niet van. En die Snicker salad (klinkt gezond, is het niet. Maar er zitten wel stukjes appel in!) liep perfect tussen de gaatjes. Jum-mie! :-)
Helaas viel het na het culinaire gedeelte allemaal wat stil. Er was me wel een hele avond vol spelletjes beloofd! Nu ja, ik heb gezellig gekletst en daarna kreeg ik mijn spelletjes toch. Om 1u30 gaven we er de brui aan en gingen we slapen. Jaja, mijn bedje stond klaar. Speciaal voor mij! Ik heb uitstekend geslapen. Deze morgen heb ik ook al boodschappen gedaan, mijn kamer is gestofzuigd, de gewassen kleren netjes opgeborgen, eventuele rommel opgeruimd en kleine dingetjes afgewerkt. Nu nog mijn 1-page paper over "What life am I going to lead" en ik kan tevreden naar de luchthaven om Thomas te gaan oppikken!
Moet ik nog vertellen dat ik aan het glimlachen ben nu?
Millió puszi!
donderdag 25 november 2010
Tempus Fugit
Mea culpa, ik heb mijn blog een beetje verwaarloosd de laatste tijd. Maar het goede excuus is dat ik gewoonweg...geen tijd had! Sinds ik terug ben uit België (sinds 30 oktober, nvdr.) heb ik al overal in Budapest en omstreken gezeten. Vermoeiend, maar mij hoor je niet klagen. Stuk voor stuk waren het leuke momenten. Ik ben er me ten volle van bewust dat het ontzettend saai zou zijn om ze nu elk afzonderlijk te gaan beschrijven, dus bespaar ik jullie én mij de moeite en tijd. Maar een paar dingen wil ik wel nog kwijt :-)
Papa op bezoek
Aangezien onze papa een grote Budapestfan is en zijn dochter heel erg graag ziet, was hij bereid om 17u op de trein te zitten richting Hongarije. Vorige week dinsdag mocht ik hem om 23u aan het station gaan oppikken en dinsdagmorgen ben ik hem weer veilig gaan terugbrengen om 7u. (Ja, 's ochtends...) Het waren 6 megaleuke dagen. De vader-dochterband is wederom aangehaald. Aangezien we allebei niet kunnen stilzitten, zijn we gretig de wijde wereld ingetrokken. De synagoge in Budapest (grootste van Europa), het Memento Park (verzamelplaats van communistische standbeelden), de opera (Fidelio), Esztergom (inclusief grensoversteek naar Slowakijke!), Wenen, het Belgian Beer Café, vele plaatselijke restaurants, ... Check!
Cultuurverruimend
Veel Belgen ken ik hier niet, dus zoek ik vriendjes bij andere nationaliteiten. Amerika staat mij wel aan! Gisteren zijn we gezellig iets gaan eten, daarna hebben de kerstmarkt wat verkend, wat door nachtelijk Budapest gewandeld om uiteindelijk op mijn kot te belanden met een pálinka en speculoos om de dag af te sluiten. En straks staat er een ultraleuk Thanksgivingfeestje op het programma. Uit goede bron heb ik vernomen dat ik geen spannende kleren moet aandoen aangezien er vaak broekknopen worden opengezet naarmate de avond vordert... En om het helemaal af te maken, mag ik zelfs blijven slapen. Intergratie geslaagd!
Mysterie
Ons mama heeft via papa een mysterieuze groene doos meegegeven. Uiteraard is ze dichtgeplakt, weer ze een stevige 3 kilo én mag ik ze pas openmaken na toestemming uit België. En ja hoor, ik wacht al meer dan een paar op de toestemming. En ik moet eerlijk toegeven dat ik vrij nieuwsgierig ben van aard. Dank je wel mama, ze steekt mijn ogen uit! Van de adventskalender moet ik ook nog even afblijven, maar het pak speculoos is al lang open hoor! Dank aan God voor de schepping van de Lotusfabriek. Amen.
En ondertussen tikt de klok maar verder en verder. Binnen een dikke drie weken sta ik terug op Belgische bodem. Het zal er snel zijn.
Tijd Vliegt
Repül az Idő
Time Flies
zondag 14 november 2010
Een mens zou nog wel eens durven vergeten dat er naast plezier ook (school)werk bestaat. Gelukkig is dat bij mij niet het geval en ben ik er deze week eens ingevlogen! Op één of andere mysterieuze wijze, ben ik begin deze week mijn vertaling van een kinderboek kwijtgespeeld...13 pagina's van hard werk! Thomas en papa, heel hard bedankt om te proberen ze nog te recupereren maar helaas zonder resultaat. De kop niet laten hangen en opnieuw beginnen dan maar! Met de laptop en woordenboek onder arm, trok ik naar de bib om alle afleiding te vermijden. (er is daar immers geen internetverbinding in de cafetaria) Een lekker theetje en pogácsa erbij en gaan met die banaan! Nja, ik ken teveel volk. Want in een keer hoorde ik mijn naam. Bleek het Véra te zijn en iets later kwam Maria ook toe. Erg was het niet, want het we hebben weer heel gezellig gebabbeld, iets waar ik blijkbaar goed in ben :-) Ondertussen is de vertaling gelukkig afgeraakt en moet ik daar ook al niet meer teveel aan denken. Mijn paper over Béla Bartók is ook bijna afgewerkt, nog een supergoed besluit eraan breien en dat zit er ook weer op. Hier en daar nog wat vertalingen gedaan en die presentatie over Hongarije (in het Hongaars) en dan ben ik een tevreden student.
Uiteraard moet het ook tijdens een werkweek niet altijd werken zijn, nietwaar? Als de Russische Maria beloofd om Borsch te maken, kan ik die uitnodiging onmogelijk afslaan. En een groot feestje in mijn lievelingsappartement (dat van Véra en Antoine) kan ik zeker al niet voorbij laten gaan. Zeker niet nadat ik beloofd had om pogácsa (Hongaarse gebakjes met allerlei soorten vullingen, nvdr.) te maken. Altijd veel toffer dan gewoon een zak chips en een goedkoop flesje te kopen! En hoe lief is het wel niet als je uitgenodigd wordt om te gaan eten bij een Hongaarse familie? Aangezien alle evenementen hier met eten te maken heb, heb ik ondertussen al een heus kookboek bijeengeschreven. Tegen Kerst zal het helaas nog niet in de boekhandel zijn, maar ik werk eraan! ;-)
Vanaf morgen zit mijn agenda weer propvol, zoals ik het stiekem graag heb. De was moet dringend gedaan worden, nog een paar taken moeten afgewerkt, maandag is Nederlandse praatgroepdag, nog een vergadering over de oprichting van een Nederlandse taalraad in Budapest en dan uiteindelijk... een receptie op de Belgische ambassade! Een Vlaamse leerkracht van me gaat en zei dat ik ook mag komen. Lijkt me echt leuk!
Dinsdag staat er les op het programma en een etentje en filmpje in het kader van de Belgische (Waalse...) filmdagen en 's avonds mag ik mijn papa aan het station gaan afhalen. Ik heb al heel wat leuke ideetjes in mijn hoofd, ik kijk er echt naar uit!
Beste lezertjes, ik ga het hierbij laten. Vergeef me voor mijn weinig originele stijl in dit bericht, maar momenteel is mijn brein tot niet veel beters in staat. Gisteren heb ik de hele avond Engels gesproken, heb ik mijn beste Frans zelfs nog moeten bovenhalen en vandaag was het in het Hongaars te doen. Je zou van minder vermoeid worden, nietwaar?
Uiteraard moet het ook tijdens een werkweek niet altijd werken zijn, nietwaar? Als de Russische Maria beloofd om Borsch te maken, kan ik die uitnodiging onmogelijk afslaan. En een groot feestje in mijn lievelingsappartement (dat van Véra en Antoine) kan ik zeker al niet voorbij laten gaan. Zeker niet nadat ik beloofd had om pogácsa (Hongaarse gebakjes met allerlei soorten vullingen, nvdr.) te maken. Altijd veel toffer dan gewoon een zak chips en een goedkoop flesje te kopen! En hoe lief is het wel niet als je uitgenodigd wordt om te gaan eten bij een Hongaarse familie? Aangezien alle evenementen hier met eten te maken heb, heb ik ondertussen al een heus kookboek bijeengeschreven. Tegen Kerst zal het helaas nog niet in de boekhandel zijn, maar ik werk eraan! ;-)
Vanaf morgen zit mijn agenda weer propvol, zoals ik het stiekem graag heb. De was moet dringend gedaan worden, nog een paar taken moeten afgewerkt, maandag is Nederlandse praatgroepdag, nog een vergadering over de oprichting van een Nederlandse taalraad in Budapest en dan uiteindelijk... een receptie op de Belgische ambassade! Een Vlaamse leerkracht van me gaat en zei dat ik ook mag komen. Lijkt me echt leuk!
Dinsdag staat er les op het programma en een etentje en filmpje in het kader van de Belgische (Waalse...) filmdagen en 's avonds mag ik mijn papa aan het station gaan afhalen. Ik heb al heel wat leuke ideetjes in mijn hoofd, ik kijk er echt naar uit!
Beste lezertjes, ik ga het hierbij laten. Vergeef me voor mijn weinig originele stijl in dit bericht, maar momenteel is mijn brein tot niet veel beters in staat. Gisteren heb ik de hele avond Engels gesproken, heb ik mijn beste Frans zelfs nog moeten bovenhalen en vandaag was het in het Hongaars te doen. Je zou van minder vermoeid worden, nietwaar?
zondag 7 november 2010
Verveling?
En ik die dacht dat ik hier nog een maand eenzaam en alleen moest zitten wegkwijnen in het koude, associale Budapest... Niet dus, ik heb een beetje overdreven blijkbaar :-) Vandaag is werkelijk de enige dag waarop ik wat tijd heb voor mezelf, schoolwerk en de was. Bleek en donker is al gedaan, vanavond of morgen zijn de handdoeken aan de beurt. Mijn kamer is ook uiteindelijk gestofzuigd geraakt en alle andere vuiligheid is ook vakkundig verwijdert. Het leven van een huisvrouw, het vraagt een heuse planning!
Donderdag
Normaalgezien een dag zonder les, dus een dag vol verveling. Maar God is me goed gezind deze week! Er kwam een gastdocent uit België om over tussentaal te praten en dat leek me wel interessant. Daarna had ik zelf een bijeenkomst van mijn praatgroepje Nederlands gepland, weer een uur of 3 van de dag gevuld! De opkomst was talrijk, hoera! De gastdocent, een andere Vlaamse docente (Ilka) en zelfs een Hongaarse vriend van me die net aangekomen was uit Brussel, waren van de partij. Maar van al dat praten, krijgt een mens honger en dorst. Aangezien ik mijn panty's gescheurd had, wou ik voor het concert toch nog even langs mijn kot om iets anders aan te trekken. Dinner in de Rákóczi út dan maar! Lekkere pasta door mijn Hongaarse klasgenoot/leerling met een lekker geïmporteerd Kriekje erbij, zalig! In de avond zijn mijn Hongaarse vriend Péter en ik naar het concert getrokken, waar we nog wat andere Hongaarse klasgenoten van me troffen. Echt gezellig, ik kon met een glimlach gaan slapen!
Vrijdag
Péter is een man van zijn woord. Hij had me films beloofd, dus zal hij ze me geven ook! Om 9u30 stond hij aan mijn deur, met harde schijf en al. Goeiemorgen! De films liggen hier netjes te wachten op een vrij moment om bekeken te worden, köszi Péter! Jammer genoeg moesten we afscheid nemen, want hij vertrok terug naar zijn thuisstad Debrecen, een stad in het noordoosten van Hongarije. Ik vertrok dan naar Buda, om in de Bartókarchieven te gaan snuffelen voor mijn paper voor Engels en in de middag trok ik naar Véra. Er stond namelijk een reünie van de zomeruniversiteit in Debrecen op het programma, hoera! Het werd een heerlijk gezellige avond met wijn, quiche en mousse au chocolat. Nog even langs de jazzbar en Szimpla en dan terug naar kot. Tweede glimlach op rij.
Zaterdag
Indian Summer is in het land! Een stralende zon en ongeveer 18°C, ongelooflijk! Heerlijk weertje voor een stevige wandeling in de Budaheuvels. Ilka, Zsuzsi en ik verkenden al babbelend een mooi stukje Hongarije. Het deed ontzettend veel deugd om eens in de natuur te zijn. Achteraf klaagden mijn voetjes wel een beetje, want uiteraard liggen mijn wandelschoenen nog in het verre België... Ik zou ter plaatse in slaap kunnen vallen zijn, maar toch schraapte ik al mijn energie samen (met behulp van een zalige douche) en trok ik terug de stad in. Afspraak met de Amerikanen in de Hummus bar! Leeeeekker en ontzettend gezellig was het! De avond mocht nog niet eindigen, dus trok ik mee naar hun 'dorm' in Buda voor een avondje kaartspelletjes en dobbelspelletjes. Mijn lachspieren doen er nog altijd pijn van. Mijn kuitspieren en geeuwspieren deden helaas ook pijn, dus heb ik het feestje in Pest aan me laten voorbijgaan. Derde glimlach was een feit.
Zondag
En God schiep de zevende dag als rustdag. Tot nu toe slaag ik er goed in om zijn wensen te vervullen. Eens een lekkere douche nemen en weer de stad in. Weer een meeting met de girls uit Debrecen. Ik vraag me af of mijn stembanden het ooit eens gaan begeven vóór ik terug ben. Gelukkig ben ik daar al mijn hele leven op aan het trainen en kunnen ze tegen een stootje ;-)
En morgen begint de laatste week van familieloosheid in Budapest! Want over 9 dagen komt mijn papa voor een weekje, joepie! Er staat al heel wat gereis op het programma, ik kijk ernaar uit...
Donderdag
Normaalgezien een dag zonder les, dus een dag vol verveling. Maar God is me goed gezind deze week! Er kwam een gastdocent uit België om over tussentaal te praten en dat leek me wel interessant. Daarna had ik zelf een bijeenkomst van mijn praatgroepje Nederlands gepland, weer een uur of 3 van de dag gevuld! De opkomst was talrijk, hoera! De gastdocent, een andere Vlaamse docente (Ilka) en zelfs een Hongaarse vriend van me die net aangekomen was uit Brussel, waren van de partij. Maar van al dat praten, krijgt een mens honger en dorst. Aangezien ik mijn panty's gescheurd had, wou ik voor het concert toch nog even langs mijn kot om iets anders aan te trekken. Dinner in de Rákóczi út dan maar! Lekkere pasta door mijn Hongaarse klasgenoot/leerling met een lekker geïmporteerd Kriekje erbij, zalig! In de avond zijn mijn Hongaarse vriend Péter en ik naar het concert getrokken, waar we nog wat andere Hongaarse klasgenoten van me troffen. Echt gezellig, ik kon met een glimlach gaan slapen!
Vrijdag
Péter is een man van zijn woord. Hij had me films beloofd, dus zal hij ze me geven ook! Om 9u30 stond hij aan mijn deur, met harde schijf en al. Goeiemorgen! De films liggen hier netjes te wachten op een vrij moment om bekeken te worden, köszi Péter! Jammer genoeg moesten we afscheid nemen, want hij vertrok terug naar zijn thuisstad Debrecen, een stad in het noordoosten van Hongarije. Ik vertrok dan naar Buda, om in de Bartókarchieven te gaan snuffelen voor mijn paper voor Engels en in de middag trok ik naar Véra. Er stond namelijk een reünie van de zomeruniversiteit in Debrecen op het programma, hoera! Het werd een heerlijk gezellige avond met wijn, quiche en mousse au chocolat. Nog even langs de jazzbar en Szimpla en dan terug naar kot. Tweede glimlach op rij.
Zaterdag
Indian Summer is in het land! Een stralende zon en ongeveer 18°C, ongelooflijk! Heerlijk weertje voor een stevige wandeling in de Budaheuvels. Ilka, Zsuzsi en ik verkenden al babbelend een mooi stukje Hongarije. Het deed ontzettend veel deugd om eens in de natuur te zijn. Achteraf klaagden mijn voetjes wel een beetje, want uiteraard liggen mijn wandelschoenen nog in het verre België... Ik zou ter plaatse in slaap kunnen vallen zijn, maar toch schraapte ik al mijn energie samen (met behulp van een zalige douche) en trok ik terug de stad in. Afspraak met de Amerikanen in de Hummus bar! Leeeeekker en ontzettend gezellig was het! De avond mocht nog niet eindigen, dus trok ik mee naar hun 'dorm' in Buda voor een avondje kaartspelletjes en dobbelspelletjes. Mijn lachspieren doen er nog altijd pijn van. Mijn kuitspieren en geeuwspieren deden helaas ook pijn, dus heb ik het feestje in Pest aan me laten voorbijgaan. Derde glimlach was een feit.
Zondag
En God schiep de zevende dag als rustdag. Tot nu toe slaag ik er goed in om zijn wensen te vervullen. Eens een lekkere douche nemen en weer de stad in. Weer een meeting met de girls uit Debrecen. Ik vraag me af of mijn stembanden het ooit eens gaan begeven vóór ik terug ben. Gelukkig ben ik daar al mijn hele leven op aan het trainen en kunnen ze tegen een stootje ;-)
En morgen begint de laatste week van familieloosheid in Budapest! Want over 9 dagen komt mijn papa voor een weekje, joepie! Er staat al heel wat gereis op het programma, ik kijk ernaar uit...
donderdag 4 november 2010
Hartverwarmende lieve mensen
Het is nu al mijn vierde dag terug en ik mis thuis nog altijd even hard. Gelukkig ken ik zóveel lieve mensen die allemaal het beste met me voorhebben. Zonder ze zou het een hel zijn.
Samuel, dank je om gewoon eens met mij iets te gaan drinken en me te doen lachen met die stomme biercocktails van je.
Véra en Maria, ik vond het super om met jullie te kokkerellen en te keuvelen over serieuze en minder serieuze dingen.
Klasgenootjes in de Nederlandse les, het is echt super om met jullie samen te zitten. Dank je voor de zakdoekjes, de chocolade en de aandacht tijdens mijn presentatie! ;-)
Erasmussers, het was fijn om eindelijk eens met jullie te praten en te klagen over onze kotgenoten.
Amerikaantjes, jullie zijn gewoon hartverwarmend. En daarenboven vol humor ;-)
Mevrouw van het koffiehuis: u bent hilarisch!
Vandaag komt er nog een gastdocent om te praten over tussentaal in Vlaanderen, een onderwerp dat me mateloos boeit. Daarna mag ik in een cafeetje Nederlandse 'les' gaan geven aan enthousiaste Hongaren. Er staat zelfs een ontmoeting met Péter uit Debrecen op het programma en de avond is nog een groot raadsel. Het valt zelden voor, maar ik heb drie programma's om uit te kiezen vandaag! We zullen het lot laten beslissen...
Morgen staat er een ultragezellige reünie met de mensen van Debrecen op het programma!
Positief blijven, kop omhoog!
ps: nog 12 dagen en mijn papa komt! :-)
Samuel, dank je om gewoon eens met mij iets te gaan drinken en me te doen lachen met die stomme biercocktails van je.
Véra en Maria, ik vond het super om met jullie te kokkerellen en te keuvelen over serieuze en minder serieuze dingen.
Klasgenootjes in de Nederlandse les, het is echt super om met jullie samen te zitten. Dank je voor de zakdoekjes, de chocolade en de aandacht tijdens mijn presentatie! ;-)
Erasmussers, het was fijn om eindelijk eens met jullie te praten en te klagen over onze kotgenoten.
Amerikaantjes, jullie zijn gewoon hartverwarmend. En daarenboven vol humor ;-)
Mevrouw van het koffiehuis: u bent hilarisch!
Vandaag komt er nog een gastdocent om te praten over tussentaal in Vlaanderen, een onderwerp dat me mateloos boeit. Daarna mag ik in een cafeetje Nederlandse 'les' gaan geven aan enthousiaste Hongaren. Er staat zelfs een ontmoeting met Péter uit Debrecen op het programma en de avond is nog een groot raadsel. Het valt zelden voor, maar ik heb drie programma's om uit te kiezen vandaag! We zullen het lot laten beslissen...
Morgen staat er een ultragezellige reünie met de mensen van Debrecen op het programma!
Positief blijven, kop omhoog!
ps: nog 12 dagen en mijn papa komt! :-)
maandag 1 november 2010
Vreugde, verdriet en moed/moet
De langverwachte vakantie in België zit er al op, het is weer tijd om berichtjes uit Budapest te typen.
Toen ik die woensdag naar school vertrok met mijn koffer in de hand, kon mijn geluk echt niet op. Ik had nog een paar interessante lessen voor de boeg en daarna mocht ik naar de luchthaven. De heimwee was echt groot geworden, ik had het echt wel nodig. Een klein beetje vertraging, zoals ik ondertussen al meer dan gewoon ben, maar voor de rest een uitstekende vlucht. Helaas stond papa in de file, dus mocht ik nog een half uur met tranerige ogen in Charleroi zitten wachten. Maar het was snel vergeten toen ik hem zag hoor!
De eerste avond was nog wat "wennen", ik was tenslotte 8 weken niet thuis geweest. Zoals verwacht ging dat wel bijzonder snel over! Mama en ik namen onze shopgewoonten terug op, ik kon weer discussiëren met papa, Koen kon me alles vertellen over zijn eerste weken aan de unief, oma en opa kwamen langs, ik kreeg Thomas nog eens te zien, er was de doop van mijn neefje Wout en ook ... een telefoontje van opa. "Oma moet naar de spoed, ze heeft buikpijn." Uiteindelijk hebben we die dag het daglicht niet meer gezien, van 11u tot 21u waren we in het ziekenhuis. Lopen van hot naar her maar ook urenlang wachten. Ondertussen ligt mijn oma nog altijd in het ziekenhuis, maar over haar situatie wil ik hier liever niet uitweiden. Ik wil enkel zeggen dat het helse dagen waren, maar de steun van je naasten geeft je ontzettend veel moed. Oma en ik hebben mekaar iets beloofd: zij doet in België haar best, ik in Hongarije. En ik ben van plan deze belofte na te komen. Eerlijk gezegd, had ik helemaal geen zin om terug te komen naar Budapest. En het liefst zet ik mijn erasmus vervroegd stil begin december, maar dat is ook weer niet het beste plan. Het is een moeilijke periode nu, maar zeggen ze niet "moeilijk gaat ook"? Het is al een hele steun voor me dat vanavond de Franse Véra en de Russische Maria komen eten, dat ik al wat dingen op de agenda heb geplaatst, dat papa binnen twee weken me komt bezoeken en daarna Thomas voor een paar dagen. En ik ga proberen om begin december nog eens een bezoekje aan Anne, mijn Weense vriendin te brengen.
En ondertussen denk ik aan iedereen thuis en steun ik jullie allemaal. Want weet je, goede familie en vrienden zijn onbetaalbaar, onvervangbaar. Ik koester ze allemaal, stuk voor stuk. En ik koester liefde, in al zijn vormen. Want dat is de basis van alle mooie dingen. En zo zijn er veel hoor!
Dikke kus, deze keer eentje met ontzettend veel 'moet' maar nog meer 'moed'!
Toen ik die woensdag naar school vertrok met mijn koffer in de hand, kon mijn geluk echt niet op. Ik had nog een paar interessante lessen voor de boeg en daarna mocht ik naar de luchthaven. De heimwee was echt groot geworden, ik had het echt wel nodig. Een klein beetje vertraging, zoals ik ondertussen al meer dan gewoon ben, maar voor de rest een uitstekende vlucht. Helaas stond papa in de file, dus mocht ik nog een half uur met tranerige ogen in Charleroi zitten wachten. Maar het was snel vergeten toen ik hem zag hoor!
De eerste avond was nog wat "wennen", ik was tenslotte 8 weken niet thuis geweest. Zoals verwacht ging dat wel bijzonder snel over! Mama en ik namen onze shopgewoonten terug op, ik kon weer discussiëren met papa, Koen kon me alles vertellen over zijn eerste weken aan de unief, oma en opa kwamen langs, ik kreeg Thomas nog eens te zien, er was de doop van mijn neefje Wout en ook ... een telefoontje van opa. "Oma moet naar de spoed, ze heeft buikpijn." Uiteindelijk hebben we die dag het daglicht niet meer gezien, van 11u tot 21u waren we in het ziekenhuis. Lopen van hot naar her maar ook urenlang wachten. Ondertussen ligt mijn oma nog altijd in het ziekenhuis, maar over haar situatie wil ik hier liever niet uitweiden. Ik wil enkel zeggen dat het helse dagen waren, maar de steun van je naasten geeft je ontzettend veel moed. Oma en ik hebben mekaar iets beloofd: zij doet in België haar best, ik in Hongarije. En ik ben van plan deze belofte na te komen. Eerlijk gezegd, had ik helemaal geen zin om terug te komen naar Budapest. En het liefst zet ik mijn erasmus vervroegd stil begin december, maar dat is ook weer niet het beste plan. Het is een moeilijke periode nu, maar zeggen ze niet "moeilijk gaat ook"? Het is al een hele steun voor me dat vanavond de Franse Véra en de Russische Maria komen eten, dat ik al wat dingen op de agenda heb geplaatst, dat papa binnen twee weken me komt bezoeken en daarna Thomas voor een paar dagen. En ik ga proberen om begin december nog eens een bezoekje aan Anne, mijn Weense vriendin te brengen.
En ondertussen denk ik aan iedereen thuis en steun ik jullie allemaal. Want weet je, goede familie en vrienden zijn onbetaalbaar, onvervangbaar. Ik koester ze allemaal, stuk voor stuk. En ik koester liefde, in al zijn vormen. Want dat is de basis van alle mooie dingen. En zo zijn er veel hoor!
Dikke kus, deze keer eentje met ontzettend veel 'moet' maar nog meer 'moed'!
dinsdag 19 oktober 2010
Verdere indrukken
Soms is je best doen nog niet genoeg. Volgens dezelfde anonieme bron van vorige keer, was het al "aan de betere kant". En dat terwijl ik voelde dat de woorden vlotjes uit mijn brein ontsproten! Nu ja, dat is het leven van iedereen die teksten schrijft voor een groter probleem (*hum hum*) altijd kritiek. Gelukkig laat ik het niet aan mijn hartje komen en blog ik rustig op mijn eigen manier verder. Zo ben ik wel, koppig. En dat is niet altijd een slechte eigenschap.
Amerikaantjes
Net zoals de Japanners, zitten ook de Amerikanen overal in de wereld en dan nog vooral in Europa. Ook in Budapest zijn ze gespot: de Amerikaanse studenten van "Calvin College". In mijn les "Christian Character" zit ik samen met een stuk of 10 van de hele groep. Nu moet ik zeggen dat ik eigenlijk wel heel aangenaam vind. Zij leren van mij over België en de West-Europese manier van denken en ik neem hun Amerikaanse accent steeds meer en meer over. (Help, dat gaan ze op Lessius niet leuk vinden!) We zijn zelfs al aan het "bonden", awesome! Met Kayla en Leesha heb ik al wat koffietjes geslurpt (Ja, tante Hilde, ik kan de koffie niet laten!) en gisteren heb ik me op hun aanraden zelfs aan de "Hummusbar" gewaagd. Het ziet er niet uit, maar het was gelukkig wel een jummie maaltijd! En als kers op de taart, hebben ze me vandaag zelfs uitgenodigd op hun Halloweenfeestje én Thanksgiving! Op het eerste zal ik helaas niet aanwezig zijn maar voor de kalkoen teken ik zeker en vast present! Het is zelfs met sleep-over, hoe meer kan ik nog integreren? Awesome!
Paleizenbibliotheek
Springuren, ze bestaan. En je kan ze maar beter nuttig opvullen, denk ik dan maar. Vandaag ben ik eens een kijkje gaan nemen in de bibliotheek van Budapest. Ze ligt op 5 meter van mijn school, dat is waarschijnlijk de reden dat ik er nog niet binnengesprongen ben... Het was al aan mijn oren gekomen dat er een heuse balzaal zou zijn waar je rustig kon lezen, studeren, andere mensen bespioneren,... Op zoek dan maar! En of ik ze gevonden heb! Mijn mond viel open van verbazing, het was net een paleis. Oude stoelen om je in te vleien, gouden versieringen op de muren en het plafond, lusters dat het een lieve lust was, een heerlijk krakende donkerhouten vloer, elegante spiegels her en der... Mij zullen ze daar nog vaak vinden! Mijn papa noemde me vroeger dan ook niets voor niets "zijn prinsesje" ;-).
Tot zover de korte selectie van mijn indrukken in Budapest vandaag. Uiteraard slorp ik hier dagelijks materie op voor 10 blogberichten, maar dat is misschien weer wat van het goede teveel. En daarbij moet ik nog wat tijd maken om mijn koffer te pakken. Het is zover, nog 1 nachtje slapen en ik kan de roze vogel (Wizzair, weet je wel) op naar België! Wees gewaarschuwd, ik kom eraan met al mijn indrukken!
Amerikaantjes
Net zoals de Japanners, zitten ook de Amerikanen overal in de wereld en dan nog vooral in Europa. Ook in Budapest zijn ze gespot: de Amerikaanse studenten van "Calvin College". In mijn les "Christian Character" zit ik samen met een stuk of 10 van de hele groep. Nu moet ik zeggen dat ik eigenlijk wel heel aangenaam vind. Zij leren van mij over België en de West-Europese manier van denken en ik neem hun Amerikaanse accent steeds meer en meer over. (Help, dat gaan ze op Lessius niet leuk vinden!) We zijn zelfs al aan het "bonden", awesome! Met Kayla en Leesha heb ik al wat koffietjes geslurpt (Ja, tante Hilde, ik kan de koffie niet laten!) en gisteren heb ik me op hun aanraden zelfs aan de "Hummusbar" gewaagd. Het ziet er niet uit, maar het was gelukkig wel een jummie maaltijd! En als kers op de taart, hebben ze me vandaag zelfs uitgenodigd op hun Halloweenfeestje én Thanksgiving! Op het eerste zal ik helaas niet aanwezig zijn maar voor de kalkoen teken ik zeker en vast present! Het is zelfs met sleep-over, hoe meer kan ik nog integreren? Awesome!
Paleizenbibliotheek
Springuren, ze bestaan. En je kan ze maar beter nuttig opvullen, denk ik dan maar. Vandaag ben ik eens een kijkje gaan nemen in de bibliotheek van Budapest. Ze ligt op 5 meter van mijn school, dat is waarschijnlijk de reden dat ik er nog niet binnengesprongen ben... Het was al aan mijn oren gekomen dat er een heuse balzaal zou zijn waar je rustig kon lezen, studeren, andere mensen bespioneren,... Op zoek dan maar! En of ik ze gevonden heb! Mijn mond viel open van verbazing, het was net een paleis. Oude stoelen om je in te vleien, gouden versieringen op de muren en het plafond, lusters dat het een lieve lust was, een heerlijk krakende donkerhouten vloer, elegante spiegels her en der... Mij zullen ze daar nog vaak vinden! Mijn papa noemde me vroeger dan ook niets voor niets "zijn prinsesje" ;-).
Tot zover de korte selectie van mijn indrukken in Budapest vandaag. Uiteraard slorp ik hier dagelijks materie op voor 10 blogberichten, maar dat is misschien weer wat van het goede teveel. En daarbij moet ik nog wat tijd maken om mijn koffer te pakken. Het is zover, nog 1 nachtje slapen en ik kan de roze vogel (Wizzair, weet je wel) op naar België! Wees gewaarschuwd, ik kom eraan met al mijn indrukken!
zondag 17 oktober 2010
Indrukken en ontwikkelingen
Op algemeen verzoek (voel je maar gerust aangesproken, beste lezer die liever anoniem blijft), wordt dit berichtje minder saai dan de laatste twee. Weg met de vervelende opsommingen van mijn ultraspannende avonturen. Kom maar op met een spitsvondig relaas van mijn indrukken in Budapest!
Dankzij de eindeloze herhalingen, zit de politieke structuur en de geschiedenis van België eindelijk in mijn hoofd. Ik kan nog altijd de jaartallen van de staatshervormingen opzeggen én ik ken het verschil tussen de gemeenschappen en de gewesten. Leerstof die zelfs de gemiddelde Belgische student soms zijn petje te boven gaat. Maar blijkbaar blijft deze kennis niet binnen onze landsgrenzen, zelfs de Hongaarse studenten krijgen het voor hun neus geschoteld! En ze begrijpen het nog ook... Eentje schrijft er zelfs haar thesis over, prachtig gewoonweg. Vrijdag had ik geen les en ik had gehoord dat er een gastspreker van de Belgische ambassade in Boedapest kwam spreken over taalpolitiek. Dus waarom niet eens gaan horen? Helaas heb ik geen nieuwe dingen bijgeleerd, maar alles zit weer fris in mijn hoofd. En misschien kan dat wel eens van pas komen om de hele aankomende chaos, voor zoverre al geen chaos was toen ik vertrok, ten volle te kunnen begrijpen.
Hoe kan je het best indrukken opdoen in een ander land? Juist ja, alle toeristische accesoires verbergen, een zelfverzekerde blik opzetten en doen alsof je perfect je weg weet ipv overdadig te gapen naar al dat moois en tegelijk weer dat toeristisch stigma op je plakt. Jullie lezen het, Leen heeft de truken van de foor al door! Deze week heb ik ze in praktijk gebracht, want oefening baart kunst. Ik heb een conversatie aangeknoopt met een mevrouw aan de kassa, een boek gelezen op een zonnig bankje en gegaapt naar andere toeristen. Vervolgens ben ik de winkel binnengestapt met de attitude van een vaste klant en heb ik zo maar eventjes twee flessen wijn (750 Ft voor beiden!) gekocht zónder dat ik mijn ID moest tonen. Ben ik dan toch volwassener geworden door dit erasmusavontuur?
Alleen is maar alleen, en dat is niet altijd even fijn. Onder dat motto, heb ik snel Véra gebeld om te vragen of ze iets deed op zaterdagmiddag. Ze had een gast en ik was welkom om samen met een wandelingetje te maken door de mooiste plekjes van Buda en Pest. We hebben heel wat afgestapt, heel wat afgebabbeld, 4 huwelijken gezien en we zijn geëindigd in een rooskleurig koffiehuis voor een deugdoende warme koffie met honing. Meer moet een mens op sommige momenten niet hebben... Of toch? Een pannenkoekje kon er altijd wel nog in! Op naar Véra's place voor ons geplande pannenkoekenfeestje! We waren met een man of 10 en we konden ons tegoed doen aan een heerlijk pannenkoekenbuffet. Er was gehakt, kaas, tomaten, sla, zure room, zelfgemaakte confituur door de opa van Véra, ijs en appelpannenkoeken op Russische wijze (dank je Maria!) Jaja, mijn smaakpapillen trillen nog altijd als ik aan deze heerlijke avond denk.. De echte party animals wouden nog naar Laundry Day (inderdaad, het originele festival maar dan verplaats naar Boedapest), de vermoeide mensen gingen naar huis en Véra en ik babbelden nog gezellig voort. Een geslaagde avond.
Zoals God gezegd heeft, is zondag een rustdag. Maar niet voor Leen, nee nee! Ik had beloofd om te kuisen dit weekend aangezien ik de volgende twee weekends er niet ben. Zo gezegd, zo gedaan. Het hele kot blinkt weer en het ruikt hier weer fris. Dat is ook wel nodig, nu ik hier samen met drie jongens leef... (mijn excuses aan de mannelijke lezers) Mijn handdoeken zijn ook gewassen, Leen is volledig weer letterlijk rein en de zelfs de boodschappen zijn gedaan. Hmm, ik word écht volwassen! Mama, je mag fier zijn op je evenbeeld! ;-)
De inspiratie vandaag is eindeloos, maar ik ga er toch maar een eind aan breien. Kwestie van jullie allemaal in spanning te laten, zoals het een goede schrijver betaamt. Maar geen zorgen, ik blijf mijn hersenspinsels regelmatig updaten!
Puszi!
donderdag 14 oktober 2010
Aftellen
Aangezien het nu minder dan een week duurt voor ik naar België trek, is het aftellen officieel begonnen! Nog 6 keer slapen en ik kan de vlieger op. Jaja, ik heb stiekem toch wel een beetje heimwee naar thuis hoor...
Gelukkig was het weekend geweldig en zijn de voorbije drie dagen ook voorbijgevlogen. Dat komt voornamelijk omdat ik vrij veel tijd op school heb doorgebracht. En nu, jah, moet ik weer een paar dagen niet meer naar school. Nooit gedacht dat ik dat eigenlijk erg zou vinden...
Maandag heb ik zelf anderhalf uur les gegeven, maar ik geef toe dat ik een beetje "niet zo heel goed voorbereid" was. Volgende maandag beter!
Dinsdag had ik les om 12u, ideaal. Daarna ben ik nog iets gaan drinken met Kayla en Leesha, twee lieve Amerikaanse meisjes. Echt heel tof! Samen met hen en de rest van de Amerikaanse bende naar de les Christian Character dan maar! Het klinkt heel saai, maar ik amuseer me echt wel in die les. Mijn medestudenten zijn allemaal van mijn leeftijd én moedertaalsprekers van het Engels, net als de docent. Er wordt serieus nagedacht en er is veel plaats voor discussie, geweldig gewoonweg. We moeten er wel een paper voor schrijven maar zo blijf ik bezig hé :-)
Woensdag had ik een vreselijke dag: van 8u tot 15u30 les! Ik had vreselijk slecht geslapen en het verbaast jullie dan ook niet dat het vreselijk veel pijn deed om om 6u45 uit mijn bedje te kruipen...Maar goed, ik heb het einde van de dag gehaald. Weliswaar doodmoe, maar een rustig avondje op kot kan ook echt deugd doen. Ik heb bijna 2u met ons mama geskyped, fantastisch! Het was weer al meer dan een week geleden dat ik haar gehoord had, dus hadden we weer veel te vertellen. Ik ben dan maar eens vroeg in bed gekropen en heb al een deel van mijn serieus slaaptekort ingehaald.
Vanavond staat er een concert van Triggerfinger, een Antwerpse band, op het programma. Ik heb tickets gewonnen door hun pagina op Facebook te "liken", hoera! Júlia komt eten bij mij en dan gaan we samen richting de boot waar het concert is. Ik kijk er echt naar uit!
Morgen ga ik even naar school om een gastles bij te wonen en 's avonds is het pannenkoekenbak bij mij. Hopelijk kan ik mijn weekend ook wat opvullen en voor ik het weet ik het woensdag 20 oktober!
Gelukkig was het weekend geweldig en zijn de voorbije drie dagen ook voorbijgevlogen. Dat komt voornamelijk omdat ik vrij veel tijd op school heb doorgebracht. En nu, jah, moet ik weer een paar dagen niet meer naar school. Nooit gedacht dat ik dat eigenlijk erg zou vinden...
Maandag heb ik zelf anderhalf uur les gegeven, maar ik geef toe dat ik een beetje "niet zo heel goed voorbereid" was. Volgende maandag beter!
Dinsdag had ik les om 12u, ideaal. Daarna ben ik nog iets gaan drinken met Kayla en Leesha, twee lieve Amerikaanse meisjes. Echt heel tof! Samen met hen en de rest van de Amerikaanse bende naar de les Christian Character dan maar! Het klinkt heel saai, maar ik amuseer me echt wel in die les. Mijn medestudenten zijn allemaal van mijn leeftijd én moedertaalsprekers van het Engels, net als de docent. Er wordt serieus nagedacht en er is veel plaats voor discussie, geweldig gewoonweg. We moeten er wel een paper voor schrijven maar zo blijf ik bezig hé :-)
Woensdag had ik een vreselijke dag: van 8u tot 15u30 les! Ik had vreselijk slecht geslapen en het verbaast jullie dan ook niet dat het vreselijk veel pijn deed om om 6u45 uit mijn bedje te kruipen...Maar goed, ik heb het einde van de dag gehaald. Weliswaar doodmoe, maar een rustig avondje op kot kan ook echt deugd doen. Ik heb bijna 2u met ons mama geskyped, fantastisch! Het was weer al meer dan een week geleden dat ik haar gehoord had, dus hadden we weer veel te vertellen. Ik ben dan maar eens vroeg in bed gekropen en heb al een deel van mijn serieus slaaptekort ingehaald.
Vanavond staat er een concert van Triggerfinger, een Antwerpse band, op het programma. Ik heb tickets gewonnen door hun pagina op Facebook te "liken", hoera! Júlia komt eten bij mij en dan gaan we samen richting de boot waar het concert is. Ik kijk er echt naar uit!
Morgen ga ik even naar school om een gastles bij te wonen en 's avonds is het pannenkoekenbak bij mij. Hopelijk kan ik mijn weekend ook wat opvullen en voor ik het weet ik het woensdag 20 oktober!
maandag 11 oktober 2010
Familiaal weekendje
En de zesde week in Budapest is ook al weer begonnen! Amai, 6 weken al... Nog 9 keer slapen en ik ga naar huis, hoera. We hebben hier een weekje vakantie en aangezien ik enkel op dinsdag en woensdag les heb, kan ik die vakantie alvast met 5 dagen uitbreiden. Weet je, pas als je er niet bent, weet je wat je thuis hebt. En ik ga met plezier binnenkort nog eens proeven van het Ninoofse leven! Als ik terug kom, weet ik al dat ik veel bezoek ga krijgen, veel ga moeten werken,... In december heb ik al examens en dan zit het avontuur er al op. De kerstmaaltijd zal dus al thuis verorberd worden. En eerlijk, ik ben er niet rouwig om.
Naast al het gemis en het gestudeer, probeer ik hier ook wat van het leven te genieten. Een Hongaarse vriendin van me vertelde me onlangs dat alle Hongaarse tieners depressief zijn. En als je eens rondloopt in Budapest, merk je snel dat de mensen er allemaal uitzien of alle plezier uit hun leven gezogen is. Altijd maar klagen en zagen: ze verdienen weinig, het leven is hier hard, enz. Al dat verdriet moeten ze dan natuurlijk gaan verdrinken in de vele marginale bars, maar soit... Toch wou ik niet geloven dat het werkelijk overal zo is. En ik heb tegenbewijs gevonden in Szombathely! Een vriendin van bovengenoemde Hongaarse vriendin en haar ouders hadden me namelijk uitgenodigd om een weekendje bij hen te komen logeren. (zie vorig bericht) Omdat de weekends altijd het ergste zijn en ik wel eens wat anders wou dan Budapest, ben ik daar uiteraard op ingegaan.
We hadden vrijdagnamiddag afgesproken om eerst naar haar appartement te gaan en van daaruit naar Szombathely te vertrekken. De eerste shock kwam toen ik hoorde dat het een rit van 4 uur zou worden. Watte?! Bovendien moest de loodgieter nog komen om de verwarming na te kijken en liet die nogal op zich wachten (Hongaarse eigenschap). Tegen 18u30 konden we het rode Swiftje in en richting Oostenrijk (jaja, ik was weer bijna in de Eurozone). Tegen 22u45 arriveerden we en konden we gelukkig nog rekenen op wat eten. Kennismaking met haar lieve ouders, douche en bedje in.
De volgende dag zijn we naar het Örség gegaan, naar een plaatselijk pompoenfestival. Geweldig toch? Echt heel gezellig sfeertje, overal pompoentjes en in de vele kleine dorpjes was er wel iets te doen. De dag vloog echt voorbij. 's Avonds zijn we nog even binnengesprongen bij de oma want die had eten gemaakt voor hen. Zo'n lief oud vrouwtje heb ik nog nooit gezien, mijn hart smolt ter plekke! Toen het al lekker donker en koud was, zijn Eszter en ik nog een wandelingetje gaan maken in de dorpskern. Ze heeft me het belangrijkste getoond en daarna zijn we snel ergens een warme choco gaan drinken: slagroom, echt chocolade, net een engeltje dat op mijn tong piste! (sorry voor mijn woordgebruik, gevoelige lezertjes van me). Dan thuis nog Bridget Jones in het Hongaars om de avond af te sluiten, heerlijk. Zondag is standaard luilekkerdag, overal ter wereld. (Ik mis mijn zondagen thuis, echt waar!) Nog een filmpje in het Hongaars? Ok dan maar! In de namiddag zijn we naar Sárvár getrokken, waar een mooie burcht stond. Leuk, gezellig, het zonnetje scheen en het was niet te koud, niet te warm. En een lekkere cappuccino smaakt altijd! Op naar huis, pakken, eten en trein op naar Budapest! De treinrit zou 3 uur duren, maar aangezien vertragingen hier ook geen uitzondering zijn, was ik pas rond 23u op mijn kot, 4 uur na vertrektijd in Szombathely...
Omdat ik een weekend lang de warmte van een gezin weer bij me had, begon ik dat van mij nog harder te missen. En Thomas uiteraard ook! Thuis waren ze om 23u al gaan slapen, maar Thomas was nog wakker. En ik wou niets liever dan even skypen met België. Maar hé, waarom niet eens lekker een internetpanne inlassen in de buurt? Olé! Gelukkig had Thomas het geweldige idee om skypetegoed te kopen en zo kon ik toch nog even een bekende stem horen :-)
De morgen is ook al weer voorbijgevlogen en straks mag ik even naar school om zelf Nederlandse les te gaan geven aan de Hongaarse kindertjes (+ 18-jarigen, geen zorgen) Ik heb een liedjesles gepland, waar we naar Bart Peeters gaan luisteren. Ik denk dat Flip Kowlier nog wat te moeilijk is voor hen :-)
Vanavond heb ik nog heel wat te lezen voor morgen en overmorgen, dus ik weet wat me te doen staat. Vanaf morgen 12u tot woensdag 18u ben ik weer volop bezig, hoera. Zo vliegt de tijd, zo heb ik het graag. Wie mij een beetje kent, weet wel dat ik ongeduldig kan zijn...
Dikke kus en bedankt om mijn lange berichtje te lezen dat misschien wel een beetje saai kan geweest zijn. Maar weet je, ik ben een babbelkont eerste klas. In het echt, zou mijn relaas misschien nóg langer en saaier geweest zijn ;-)
Naast al het gemis en het gestudeer, probeer ik hier ook wat van het leven te genieten. Een Hongaarse vriendin van me vertelde me onlangs dat alle Hongaarse tieners depressief zijn. En als je eens rondloopt in Budapest, merk je snel dat de mensen er allemaal uitzien of alle plezier uit hun leven gezogen is. Altijd maar klagen en zagen: ze verdienen weinig, het leven is hier hard, enz. Al dat verdriet moeten ze dan natuurlijk gaan verdrinken in de vele marginale bars, maar soit... Toch wou ik niet geloven dat het werkelijk overal zo is. En ik heb tegenbewijs gevonden in Szombathely! Een vriendin van bovengenoemde Hongaarse vriendin en haar ouders hadden me namelijk uitgenodigd om een weekendje bij hen te komen logeren. (zie vorig bericht) Omdat de weekends altijd het ergste zijn en ik wel eens wat anders wou dan Budapest, ben ik daar uiteraard op ingegaan.
We hadden vrijdagnamiddag afgesproken om eerst naar haar appartement te gaan en van daaruit naar Szombathely te vertrekken. De eerste shock kwam toen ik hoorde dat het een rit van 4 uur zou worden. Watte?! Bovendien moest de loodgieter nog komen om de verwarming na te kijken en liet die nogal op zich wachten (Hongaarse eigenschap). Tegen 18u30 konden we het rode Swiftje in en richting Oostenrijk (jaja, ik was weer bijna in de Eurozone). Tegen 22u45 arriveerden we en konden we gelukkig nog rekenen op wat eten. Kennismaking met haar lieve ouders, douche en bedje in.
De volgende dag zijn we naar het Örség gegaan, naar een plaatselijk pompoenfestival. Geweldig toch? Echt heel gezellig sfeertje, overal pompoentjes en in de vele kleine dorpjes was er wel iets te doen. De dag vloog echt voorbij. 's Avonds zijn we nog even binnengesprongen bij de oma want die had eten gemaakt voor hen. Zo'n lief oud vrouwtje heb ik nog nooit gezien, mijn hart smolt ter plekke! Toen het al lekker donker en koud was, zijn Eszter en ik nog een wandelingetje gaan maken in de dorpskern. Ze heeft me het belangrijkste getoond en daarna zijn we snel ergens een warme choco gaan drinken: slagroom, echt chocolade, net een engeltje dat op mijn tong piste! (sorry voor mijn woordgebruik, gevoelige lezertjes van me). Dan thuis nog Bridget Jones in het Hongaars om de avond af te sluiten, heerlijk. Zondag is standaard luilekkerdag, overal ter wereld. (Ik mis mijn zondagen thuis, echt waar!) Nog een filmpje in het Hongaars? Ok dan maar! In de namiddag zijn we naar Sárvár getrokken, waar een mooie burcht stond. Leuk, gezellig, het zonnetje scheen en het was niet te koud, niet te warm. En een lekkere cappuccino smaakt altijd! Op naar huis, pakken, eten en trein op naar Budapest! De treinrit zou 3 uur duren, maar aangezien vertragingen hier ook geen uitzondering zijn, was ik pas rond 23u op mijn kot, 4 uur na vertrektijd in Szombathely...
Omdat ik een weekend lang de warmte van een gezin weer bij me had, begon ik dat van mij nog harder te missen. En Thomas uiteraard ook! Thuis waren ze om 23u al gaan slapen, maar Thomas was nog wakker. En ik wou niets liever dan even skypen met België. Maar hé, waarom niet eens lekker een internetpanne inlassen in de buurt? Olé! Gelukkig had Thomas het geweldige idee om skypetegoed te kopen en zo kon ik toch nog even een bekende stem horen :-)
De morgen is ook al weer voorbijgevlogen en straks mag ik even naar school om zelf Nederlandse les te gaan geven aan de Hongaarse kindertjes (+ 18-jarigen, geen zorgen) Ik heb een liedjesles gepland, waar we naar Bart Peeters gaan luisteren. Ik denk dat Flip Kowlier nog wat te moeilijk is voor hen :-)
Vanavond heb ik nog heel wat te lezen voor morgen en overmorgen, dus ik weet wat me te doen staat. Vanaf morgen 12u tot woensdag 18u ben ik weer volop bezig, hoera. Zo vliegt de tijd, zo heb ik het graag. Wie mij een beetje kent, weet wel dat ik ongeduldig kan zijn...
Dikke kus en bedankt om mijn lange berichtje te lezen dat misschien wel een beetje saai kan geweest zijn. Maar weet je, ik ben een babbelkont eerste klas. In het echt, zou mijn relaas misschien nóg langer en saaier geweest zijn ;-)
vrijdag 8 oktober 2010
And up again!
Al vaak heb gelezen op andere blogs van mijn mede-studenten: erasmus gaat met ups and downs. Wel, ik kan ze geen ongelijk geven. Zoals jullie uit mijn vorige berichtje hebben kunnen afleiden, zal ik eventjes in zo'n down. Maar het tij is gekeerd en ik beleef momenteel een echte up! Ik had tijd teveel, met hópen. En nu besef ik dat ik, met alle plannen in mijn achterhoofd, nog een goed gevulde agenda zal hebben tot ik naar huis ga! (Ik schaam me er niet meer voor: van 20 tot 31 oktober ga ik naar huis! Het is hier pauzeweek en ik mis mijn alledaagse leventje toch wel een beetje...)
Er zijn wat problemen en misverstanden geweest over de credits hier. Ook veel frustratie van mijn kant, maar ik heb het ondertussen achter me gelaten. Ik heb nog een les over Hongaarse geschiedenis opgenomen, in het Engels en met de andere erasmusstudenten. Eindelijk leer ik ze kennen! Want op mijn school zijn er helemaal niet veel en er wordt niets voor ze georganiseerd. De docent viel ook goed mee: hij is altijd gewapend met een of andere dolk, heeft een lekkere moustache, doet moeite om Engels te spreken en is gekleed in Hongaarse ruiterkledij van vroeger. Eindelijk eens wat avontuur! De les was trouwens vroeger gedaan. De ambassade van Azerbaijjan belde ivm een of andere wapenkwestie. En aangezien hij daar specialist in is...
Mijn overige lessen lopen ook heel vlotjes. Ik ga er allemaal graag naartoe, maar ik krijg helaas wel heel veel huiswerk. Ik moet een paper schrijven in het Engels, eentje in het Hongaars en daarbovenop nog eens mijn Bapaper voor Lessius. Mijn dode momenten zullen dus goed gevuld zijn! Nu ja, niet panikeren. Alles komt toch altijd in orde, dat heb ik al vele malen ondervonden ;-)
Gisteren ben ik met Marloes en Antoine naar de World Press Photo tentoonstelling geweest. Echt de moeite, ik was onder de indruk. Daarna hebben we ons gewaagd aan een Duitse film over moslims. Gelukkig waren er ondertitels in het Engels... Weer shockerend, maar ik vond hem echt goed. Om de avond af te sluiten, zijn we nog iets gaan drinken en dan weer naar huis.
Deze morgen was ik véél te vroeg wakker, op volledig onverklaarbare wijze... Nu ja, dan kan ik nog wat werken voor school zeker? Deze middag vertrek ik tot zondagavond naar Szombathely om te gaan logeren bij een Hongaars meisje en haar familie. Spannend, maar ik kijk er wel naar uit! De avonturen en bedenkingen lees je volgende week!
Puszi!
Er zijn wat problemen en misverstanden geweest over de credits hier. Ook veel frustratie van mijn kant, maar ik heb het ondertussen achter me gelaten. Ik heb nog een les over Hongaarse geschiedenis opgenomen, in het Engels en met de andere erasmusstudenten. Eindelijk leer ik ze kennen! Want op mijn school zijn er helemaal niet veel en er wordt niets voor ze georganiseerd. De docent viel ook goed mee: hij is altijd gewapend met een of andere dolk, heeft een lekkere moustache, doet moeite om Engels te spreken en is gekleed in Hongaarse ruiterkledij van vroeger. Eindelijk eens wat avontuur! De les was trouwens vroeger gedaan. De ambassade van Azerbaijjan belde ivm een of andere wapenkwestie. En aangezien hij daar specialist in is...
Mijn overige lessen lopen ook heel vlotjes. Ik ga er allemaal graag naartoe, maar ik krijg helaas wel heel veel huiswerk. Ik moet een paper schrijven in het Engels, eentje in het Hongaars en daarbovenop nog eens mijn Bapaper voor Lessius. Mijn dode momenten zullen dus goed gevuld zijn! Nu ja, niet panikeren. Alles komt toch altijd in orde, dat heb ik al vele malen ondervonden ;-)
Gisteren ben ik met Marloes en Antoine naar de World Press Photo tentoonstelling geweest. Echt de moeite, ik was onder de indruk. Daarna hebben we ons gewaagd aan een Duitse film over moslims. Gelukkig waren er ondertitels in het Engels... Weer shockerend, maar ik vond hem echt goed. Om de avond af te sluiten, zijn we nog iets gaan drinken en dan weer naar huis.
Deze morgen was ik véél te vroeg wakker, op volledig onverklaarbare wijze... Nu ja, dan kan ik nog wat werken voor school zeker? Deze middag vertrek ik tot zondagavond naar Szombathely om te gaan logeren bij een Hongaars meisje en haar familie. Spannend, maar ik kijk er wel naar uit! De avonturen en bedenkingen lees je volgende week!
Puszi!
maandag 4 oktober 2010
Boredom
Zoals de titel al doet vermoeden, is er hier momenteel in Budapest niet bepaald veel te beleven voor mij.
Vrijdag is mijn bezoek weggegaan en daarmee ook het plezier... In het begin was het goed: ik kon nog eens skypen met thuis, ik kon wat huiswerk maken, tijd nemen om eens lekker alleen te zijn (iederéén is wel eens graag alleen),... Maar op den duur steekt dat ook serieus tegen! Ik was helemaal alleen op het kot, iedereen was naar huis gegaan om te stemmen. Blijkbaar waren er dus verkiezingen dit weekend, foei Leen...
Zondag had ik gelukkig wel een soort van programma. Emese, een meisje uit mijn klas, had me uitgenodigd voor een concert in het Nationaal Museum. Dat leek me wel eens leuk, uit mezelf zou ik er nooit naartoe gaan. Maar ik ontdek graag nieuwe dingen, dus stond ik zondag om 14u30 aan het museum. Het was een kort concert (drie kwartier) met Gregoriaanse en andere gezangen. Zoals ik zei niet echt mijn dagelijkse interesse, maar ik was aangenaam verrast. Daarna ben ik nog even binnengesprongen bij Júlia, die onlangs verhuist is naar Pest. Echt leuk om nog eens te kunnen babbelen met mensen die je al kent van vóór erasmus. Voor "den donkere" wou ik graag naar huis, want ik ben een dikke broekschijter wat het donker, steden en obscuur volk betreft!
Vandaag stond er wéér niets op het programma, pff... Ik ben in de middag dan maar op mijn eentje gaan rondwandelen, winkelen, copycenteren en glas gaan droppen. Tot zover het hoogtepunt van mijn dag! Maar er is een lichtpunt: dinner bij Gina! Zij is een Hongaarse die ooit bij ons op erasmus was en nu heel erg dicht bij mij woont. Tof!
Morgen heb ik in de middag terug les, hoera! Woensdag ook, hoera! Donderdag hoop ik een uitstapje te kunnen maken naar Buda en 's avonds mijn langverwachte pannenkoekenfeestje te houden. En vrijdagmiddag vertrek ik voor een weekendje naar Szombathely, een Hongaars dorpje naast de Oostenrijkse grens. Eszter, een Hongaars meisje die ik net heb leren kennen, heeft me uitgenodigd om bij haar te logeren en dat deel van Hongarije ook te leren kennen. Ik kijk ernaar uit!
Puszi!
Vrijdag is mijn bezoek weggegaan en daarmee ook het plezier... In het begin was het goed: ik kon nog eens skypen met thuis, ik kon wat huiswerk maken, tijd nemen om eens lekker alleen te zijn (iederéén is wel eens graag alleen),... Maar op den duur steekt dat ook serieus tegen! Ik was helemaal alleen op het kot, iedereen was naar huis gegaan om te stemmen. Blijkbaar waren er dus verkiezingen dit weekend, foei Leen...
Zondag had ik gelukkig wel een soort van programma. Emese, een meisje uit mijn klas, had me uitgenodigd voor een concert in het Nationaal Museum. Dat leek me wel eens leuk, uit mezelf zou ik er nooit naartoe gaan. Maar ik ontdek graag nieuwe dingen, dus stond ik zondag om 14u30 aan het museum. Het was een kort concert (drie kwartier) met Gregoriaanse en andere gezangen. Zoals ik zei niet echt mijn dagelijkse interesse, maar ik was aangenaam verrast. Daarna ben ik nog even binnengesprongen bij Júlia, die onlangs verhuist is naar Pest. Echt leuk om nog eens te kunnen babbelen met mensen die je al kent van vóór erasmus. Voor "den donkere" wou ik graag naar huis, want ik ben een dikke broekschijter wat het donker, steden en obscuur volk betreft!
Vandaag stond er wéér niets op het programma, pff... Ik ben in de middag dan maar op mijn eentje gaan rondwandelen, winkelen, copycenteren en glas gaan droppen. Tot zover het hoogtepunt van mijn dag! Maar er is een lichtpunt: dinner bij Gina! Zij is een Hongaarse die ooit bij ons op erasmus was en nu heel erg dicht bij mij woont. Tof!
Morgen heb ik in de middag terug les, hoera! Woensdag ook, hoera! Donderdag hoop ik een uitstapje te kunnen maken naar Buda en 's avonds mijn langverwachte pannenkoekenfeestje te houden. En vrijdagmiddag vertrek ik voor een weekendje naar Szombathely, een Hongaars dorpje naast de Oostenrijkse grens. Eszter, een Hongaars meisje die ik net heb leren kennen, heeft me uitgenodigd om bij haar te logeren en dat deel van Hongarije ook te leren kennen. Ik kijk ernaar uit!
Puszi!
zaterdag 2 oktober 2010
You've got a visitor!
Hehe, ik ben weer op mijn eentje. Van woensdag tot vrijdag heb ik namelijk heel aangenaam bezoek gehad: de ultralieve, zotte Anne uit Wenen!
Na een schooldag van 8u 's morgens tot 15u30 op woensdag, vond ik dat ik wel wat ontspanning verdiend had. Op het programma stond de opere "Der Rozenkavalier" van Strauss, samen met Anne en Véra. Snel klaarmaken en op naar de prachtige opera van Budapest! De plaatsen waren goedkoop (1000 forint = €3.65) maar helaas waren ze niet de beste... Na de eerste pauze konden we gelukkig nog drie supergoede plaatsen bemachtigen voor de rest van het stuk, hoera! De opera was in het Hongaars "boventiteld", dus ik kon mijn talen weer eens oefenen. Wat ik ervan vond? Wel... als ik niet zo moe en hongerig was geweest, zou ik de 3u30 durende opera super gevonden hebben! Gelukkig stond er na de voorstelling een lekker stuk quiche lorraine bij Véra te wachten, samen met een glaasje Sturm uit Wenen. Proost, op een geslaagde avond!
Donderdag namen we uiteraard de tijd om uit te slapen en tegen de middag trokken we op zoektocht naar een lekkere lunch en vertier in het zonnige Budapest. Lekker, goedkope lunch: check. Goedkope oorbellen: check. Onweerstaanbare schriftjes: check. Originele postkaartjes: check. Centrale markthal: check! Lege portefeuille: belange niet! ;-) Om de rollen eens om te draaien, had ik Véra bij mij en Anne uitgenodigd voor het avondeten. Persoonlijk Weense kokin: check! We hebben de geneugden ontdekt van Liptauer, sós pálcika, rode wijn, pasta met tomatensaus en zoveel meer en márcipános burgonya. Arme Véra was een beetje ziekjes en moest vroeg naar de les, dus laat hebben we het niet gemaakt. Om de avond perfect af te sluiten, heb ik Anne leren regenwormen. (nvdr: dobbelsteenspel waarbij je als hongerige kip zoveel mogelijk regenwormen moeten weten te verzamelen). En of ze het leuk vond! Helaas voor mij was ze ook de kampioen van de avond... No hard feelings: slaapwel en tot morgen!
Vrijdag, de zon was weg en de koude deed zijn intrede. Toch gemotiveerd, trokken met een glimlach naar het Margit Sziget voor een rustige wandeling en een zoektocht naar hazelnoten. Daarna weer naar Pest voor een nieuw bezoek aan de markthal, een koffie met een heerlijk gebakje én een shoppingtripje in de winkelstraat. Anne blij met haar nieuwe aanwinsten, ik blij met de pas verkregen toestemming en financiële steun voor mijn nieuwe aanwinsten! (Ik moet met schaamte toegeven dat ik mijn winterjas in België ben vergeten. En potverdikke, dat kan koud zijn in Budapest!) Alleh, 's avonds moest mijn bezoek weer naar Wenen en ik kon nog eens skypen met het thuisfront.
Vandaag, zaterdag is het heel wat minder leuk dan de voorbije dagen. Er ligt hier namelijk een hele stapel huiswerk geduldig op me te wachten! Ik heb al een deel gedaan en ik sta op het punt om met volle moed op de rest te springen! Misschien breng ik vanavond nog eens een bezoekje aan Júlia, die net verhuisd is naar een appartementje op een paar minuutjes van mij. Gisteren is er ook een nieuwe bewoner gearriveerd in mijn kot. Ik heb me vriendelijk voorgesteld en mijn hulp aangeboden, maar ik denk dat hij er geen behoefte aan heeft... Den boom in dan maar, bij al de rest! ;-)
Na een schooldag van 8u 's morgens tot 15u30 op woensdag, vond ik dat ik wel wat ontspanning verdiend had. Op het programma stond de opere "Der Rozenkavalier" van Strauss, samen met Anne en Véra. Snel klaarmaken en op naar de prachtige opera van Budapest! De plaatsen waren goedkoop (1000 forint = €3.65) maar helaas waren ze niet de beste... Na de eerste pauze konden we gelukkig nog drie supergoede plaatsen bemachtigen voor de rest van het stuk, hoera! De opera was in het Hongaars "boventiteld", dus ik kon mijn talen weer eens oefenen. Wat ik ervan vond? Wel... als ik niet zo moe en hongerig was geweest, zou ik de 3u30 durende opera super gevonden hebben! Gelukkig stond er na de voorstelling een lekker stuk quiche lorraine bij Véra te wachten, samen met een glaasje Sturm uit Wenen. Proost, op een geslaagde avond!
Donderdag namen we uiteraard de tijd om uit te slapen en tegen de middag trokken we op zoektocht naar een lekkere lunch en vertier in het zonnige Budapest. Lekker, goedkope lunch: check. Goedkope oorbellen: check. Onweerstaanbare schriftjes: check. Originele postkaartjes: check. Centrale markthal: check! Lege portefeuille: belange niet! ;-) Om de rollen eens om te draaien, had ik Véra bij mij en Anne uitgenodigd voor het avondeten. Persoonlijk Weense kokin: check! We hebben de geneugden ontdekt van Liptauer, sós pálcika, rode wijn, pasta met tomatensaus en zoveel meer en márcipános burgonya. Arme Véra was een beetje ziekjes en moest vroeg naar de les, dus laat hebben we het niet gemaakt. Om de avond perfect af te sluiten, heb ik Anne leren regenwormen. (nvdr: dobbelsteenspel waarbij je als hongerige kip zoveel mogelijk regenwormen moeten weten te verzamelen). En of ze het leuk vond! Helaas voor mij was ze ook de kampioen van de avond... No hard feelings: slaapwel en tot morgen!
Vrijdag, de zon was weg en de koude deed zijn intrede. Toch gemotiveerd, trokken met een glimlach naar het Margit Sziget voor een rustige wandeling en een zoektocht naar hazelnoten. Daarna weer naar Pest voor een nieuw bezoek aan de markthal, een koffie met een heerlijk gebakje én een shoppingtripje in de winkelstraat. Anne blij met haar nieuwe aanwinsten, ik blij met de pas verkregen toestemming en financiële steun voor mijn nieuwe aanwinsten! (Ik moet met schaamte toegeven dat ik mijn winterjas in België ben vergeten. En potverdikke, dat kan koud zijn in Budapest!) Alleh, 's avonds moest mijn bezoek weer naar Wenen en ik kon nog eens skypen met het thuisfront.
Vandaag, zaterdag is het heel wat minder leuk dan de voorbije dagen. Er ligt hier namelijk een hele stapel huiswerk geduldig op me te wachten! Ik heb al een deel gedaan en ik sta op het punt om met volle moed op de rest te springen! Misschien breng ik vanavond nog eens een bezoekje aan Júlia, die net verhuisd is naar een appartementje op een paar minuutjes van mij. Gisteren is er ook een nieuwe bewoner gearriveerd in mijn kot. Ik heb me vriendelijk voorgesteld en mijn hulp aangeboden, maar ik denk dat hij er geen behoefte aan heeft... Den boom in dan maar, bij al de rest! ;-)
Opera
Anne en ik aan markthal
Véra en Anne
dinsdag 28 september 2010
Wenen, bleiten en lachen
Het is weer al een tijdje geleden dat ik nog eens berichtje heb gepost, ik weet het... Mea culpa!
Maar dat betekent gelukkig niet dat ik geen leuke dingen heb gedaan, integendeel!
Vienna-Wenen-Bécs
Als jonge, energieke persoon en erasmus'er, blijf ik uiteraard niet graag op één bepaald plekje vastroesten. En aangezien een treinticketje heen-en-terug (openbaar vervoer inbegrepen) naar Wenen slechts €31 kost, stond mijn valies snel klaar! Thomas en ik hadden zelfs de wekker gezet om 5u45, zo enthousiast waren we om terug naar de eurozone te trekken. Gelukkig konden we nog wat dutten en ontspannend regenwormen op de trein, om zo vól goede moed de stad in te trekken! We hadden afgesproken met Anne, een Weense vriendin van me, om samen de stad in te trekken. We begonnen onze citytrip met Schloss Schönbrunn, gewoonweg prachtig. [Check google pictures] Daarna trokken we meer richting city center met een wandelingetje over de Naschmarkt [Moeilijk om daar niet al het eten op te kopen. Amai, ik mis deftig eten hier in Hongarije!], door de museumbuurt en we eindigden vermoeid in een koffiehuis. Anne, je moest ons toen verlaten maar het was geweldig met jou! Ik kom zeker in december nog terug om de kerstsfeer op te snuiven. Na een verkwikkende koffie trokken op eigen houtje door Wenen. Slechte buurten hebben we er niet gevonden, wij zijn nu officieel verliefd op de stad.
Antwerpen is mooi, Budapest is mooier, maar Wenen is het mooist!
Wat we nog allemaal gezien en gedaan hebben, laat ik hier even achterwege want voor ik het weet, heb ik een reisgids geschreven.
Afscheid
De dag na Wenen, was het helaas weer tijd voor Thomas om naar België te gaan. En toen kreeg ik voor het eerst écht heimwee naar huis. Ik ben hier nu meer dan drie weken. Gelukkig heb ik een hele tijd gezelschap gehad, maar dat is niet hetzelfde als de warme thuis in Ninove. Mama, papa en Koen: ik mis jullie. Het is fantastisch om hier te zijn, maar ik ben blij dat ik even naar huis kan komen tijdens de vakantie hier. Heimwee is dus blijkbaar het "nadeel" van een warme thuis... Maar gisteren was de laatste dag dat er traantjes konden vloeien, vanaf vandaag pik ik de draad terug op!
Den Budapestsen droad
En ik heb hem inderdaad opgepikt! Deze middag had ik afgesproken met een Poolse erasmus'er, Kasia. We gingen eens eigenhandig die chaos oplossen. Zij is zelfs nog naar geen enkele les kunnen gaan omdat ze van niets weet. Gelukkig is er een Nederlandse afdeling, daar kan ik wel vaak terecht. Maar ik moest nog een Engels vak kiezen, en dat gingen we dus samen doen. Veel meer informatie kregen we niet, dus hebben we zelf beslist om morgen twee lessen over het christendom in Engeland te volgen, gegeven door een Amerikaanse docent. To be continued!
Na onze zoektocht, zijn we nog een koffie gaan drinken en hebben zeker anderhalf uur gekletst. We hebben veel plannen gemaakt, waaronder samen een sport zoeken, rosé wijn drinken en leuke mensen leren kennen. Lijkt realiseerbaar, niet? Voor vanavond had ze met uitgenodigd om met haar en haar Hongaarse roommate naar de cinema te gaan. Natuurlijk ging ik daarop in! Amerikaanse films gedubd in het Hongaars, I love it! Toevallig ging het over een langeafstandrelatie, maar ik heb de traantjes in bedwang kunnen houden. Ik mag mijn belofte niet verbreken hé. ;-) Helaas wou haar roommate daarna naar huis want ze moet morgen vroeg op om te gaan werken. Geen drankje na de cinema dus, helaas pindakaas.
Bezoek
Van woensdag tot donderdag heb ik een logé! Anne heeft eergisteren spontaan besloten om Budapest te bezoeken en een opera mee te pikken. Uiteraard ga ik ook mee. We hebben al wat leuke vooruitzichten samen met Véra, een gezamelijke vriendin van ons uit Frankrijk. Ja, die zomeruniversiteit heeft me vrienden van over heel de wereld bezorgd. I love it! Een verslagje van de tweedaagse binnenkort op deze webpagina te lezen...
Inburgering
De inburgering loopt voorlopig ook vlotjes. De mensen vragen me regelmatig de weg alsof ik eruit zie dat ik dat weet en ik moet steeds minder mijn plannetje bovenhalen. Toen ik vandaag foto's begon te nemen op de straat, keken ze me wel wat raar aan. Ze vinden een eenzame toerist waarschijnlijk zielig... En ze hebben ongelijk! Soms is het gewoon eens leuk om door de stad te wandelen, (boeken)winkeltjes binnen te gaan, een toilet te zoeken én lekker brood te ontdekken. Helaas is de bakker helemaal uit mijn richting, maar ik doe mijn best om er zo vaak mogelijk te geraken. Lekker brood betekent veel voor mij, echt veel... [melodramatische muziek aub]
En met deze positieve broodnoot sluit ik mijn berichtje af. Hopelijk vind ik de tijd, goesting en inspiratie om de komende dagen wat berichtjes te posten of anders ben ik verplicht om weer zulke kanjerberichten uit mijn brein te laten ontspruiten.
Slaapwel allemaal, szép álmokat kívánok!
Puszi!
Wat fotootjes die ik vandaag als toerist genomen heb:
Theater
De voordeur van het gebouw
De trappenhal...
Binnenkant, uitzicht op verschillende appartementen
Mijn kamer
Uitzicht vanuit mijn kamer, richting Donau en Buda
Abonneren op:
Posts (Atom)